Συσπειρωση

Συσπειρωση

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Ένας χρόνος κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Τα αιτήματα των εργαζόμενων παραμένουν στον αέρα

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016


Πηγή:http://psi-action.blogspot.gr/

     
Αποχώρηση της Πρωτοβουλίας Εργαζόμενων / Απολυμένων στην Ψυχική Υγεία
από την ομάδα εργασίας του Υπουργείου Υγείας


Πέρυσι, τέτοια εποχή, εκλέχτηκε η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δημιουργώντας την αίσθηση, σε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, ότι οι καταστροφικές πολιτικές που ακολούθησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις σε όλους τους τομείς θα μπορούσαν να ανατραπούν.

Η ίδια αίσθηση επικράτησε στον πολύπαθο χώρο της Ψυχικής Υγείας, όπου τα τελευταία επτά χρόνια οι εργαζόμενοι, και φυσικά οι ψυχικά πάσχοντες, βιώνουν τις τραγικές συνέπειες της υποβάθμισης και της διάλυσης των Μονάδων Ψυχικής Υγείας. Ειδικότερα, στους  φορείς Ψυχικής Υγείας του μη-κερδοσκοπικού τομέα (γνωστοί και ως ΜΚΟ Ψυχικής Υγείας), στους οποίους έχει ανατεθεί από το κράτος ένα σημαντικό μέρος της “ψυχιατρικής μεταρρύθμισης”, η πλήρης απουσία εποπτείας και ελέγχου από το υπουργείο Υγείας οδήγησε στην ανεξέλεγκτη δράση των διοικήσεών τους. Τα κάποτε μεμονωμένα περιστατικά εργοδοτικής αυθαιρεσίας, παράνομων απολύσεων, συνδικαλιστικών διώξεων, εκβιασμών και τρομοκρατίας έλαβαν τη μορφή επιδημίας, όπως φάνηκε από τις δεκάδες καταγγελίες εργαζόμενων σε Μονάδες Ψυχικής Υγείας. Το ίδιο διάστημα, Μονάδες Ψυχικής Υγείας, χρηματοδοτούμενες από τον τακτικό προϋπολογισμό,άλλαζαν χέρια ή έκλειναν ανάλογα με τις διαθέσεις και τις σκοπιμότητες των διοικήσεων και του υπουργείου. Μέσα στο ίδιο θολό κλίμα, κάποιοι φορείς προσπάθησαν να εφαρμόσουν, παράνομα αρχικά και με τις ευλογίες των Λοβέρδου-Μπόλαρη στη συνέχεια, την παρακράτηση μέρους των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων που φιλοξενούνταν στις Μονάδες τους. 

Όλα αυτά τα χρόνια, οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου Υγείας, όχι μόνο δεν άσκησαν τους απαιτούμενους ελέγχους  και δεν διερεύνησαν τις καταγγελίες, αλλά αναλώθηκαν σε ένα επικοινωνιακό παιγνίδικαταγγέλλοντας (!) τους φορείς για κακοδιαχεϊριση του δημόσιου χρήματος τη στιγμή που οι ίδιες ενέκριναν τις δράσεις και τις χρηματοδοτήσεις και κάλυπταν τις παρανομίες.

Η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, μιας παράταξης που συμπαραστάθηκεενεργά στους αγώνες των εργαζόμενων,  υποστήριξε τα χρόνια αιτήματά τους καιανέδειξε τα μόνιμα προβλήματα στη Βουλή, θεωρήσαμε ότι θα ευνοούσε την απαλλαγή του χώρου της Ψυχικής Υγείας από το νοσηρό κλίμα που επικρατούσε και θα προωθούσε την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας και δικαιοσύνης για εργαζόμενους και λήπτες των υπηρεσιών. Εξάλλου, η εξασφάλιση της πολυφωνίας και της συμμετοχής είναι η βάση για το ξεπέρασμα της ιδρυματικής λογικής και την ουσιαστική ψυχιατρική μεταρρύθμιση.

Με βάση τα παραπάνω, εργαζόμενοι και απολυμένοι από το χώρο της Ψυχικής Υγείας απευθύναμε, αμέσως μετά την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, μια ανοιχτή επιστολήστη νέα ηγεσία του υπουργείου Υγείας στην οποία συνοψίζαμε τα χρόνια προβλήματα του χώρου και δηλώναμε την πρόθεσή μας να βοηθήσουμε το υπουργείο ή/και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, εφόσον είχαμε δείγματα ότι η νέα κυβέρνηση είναι έτοιμη να συγκρουστεί με το προηγούμενο καθεστώς για να το αλλάξει.

Ακολούθησαν δύο συναντήσεις, η πρώτη με τον τότε αναπληρωτή και τώρα υπουργό Υγείας Ανδρέα Ξάνθο, στις 3 Απρίλη, και η δεύτερη με τον σύμβουλο του υπουργού, Θωμά Υφαντή, στις 11 Μάη.  Παρά το γεγονός ότι στις συναντήσειςαυτές δεν μας ανακοινώθηκε κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο δράσης, αναγνωρίσαμε ως θετικό στοιχείο το ότι οι συνομιλητές μας γνώριζαν και αποδέχονταν τα προβλήματα που τους εκθέσαμε και δήλωσαν την πρόθεσή τους να αλλάξουν την κατάσταση ακόμα κι αν χρειαστεί να συγκρουστούν με συμφέροντα. Σημειώνουμε ότι σε αυτές τις συναντήσεις, εκτός από μέλη της Πρωτοβουλίας εργαζόμενων και απολυμένων στην Ψυχική Υγεία, παρευρέθηκαν και εκπρόσωποι Σωματείων εργαζόμενων και ληπτών υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας.

Στις αρχές του Ιούνη, οι υπογράφοντες - μέλη της Πρωτοβουλίας εργαζόμενων και απολυμένων στην Ψυχική Υγεία κληθήκαμε να συμμετέχουμε σε ομάδα εργασίαςπου συστάθηκε από το υπουργείο Υγείας με σκοπό να υποβάλλει προτάσεις για τον περαιτέρω σχεδιασμό της Ψυχικής Υγείας.

Αποφασίσαμε να συμμετέχουμε στην ομάδα εργασίας, έχοντας ενημερώσει τα μέλη της Πρωτοβουλίας, μέλη Σωματείων και εργαζόμενους, ευελπιστώντας ότι θα έχουμε την ευκαιρία να αναλύσουμε και να υποστηρίξουμε τις προτάσεις που ήδη είχαμε υποβάλει με την ανοιχτή επιστολή και να βοηθήσουμε στη χάραξη μια διαφορετικής πολιτικής για την Ψυχική Υγεία. Συγκεκριμένα, δηλώσαμε συμμετοχή στις υπο-ομάδες για α) τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων, β) τα κριτήρια, αξιολογήσεις και ελέγχους των Μονάδων και γ) τη λειτουργία των Μονάδων που λειτουργούν οι ΜΚΟ. 

Σήμερα, μετά από ένα χρόνο κυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ (και οκτώ μήνες λειτουργίας της ομάδας εργασίας του υπουργείου Υγείας για την Ψυχική Υγεία), θεωρούμε ότι είμαστε σε θέση να κάνουμε κάποιες διαπιστώσεις:

α) Καμία κίνηση δεν έχει γίνει από την πλευρά του υπουργείου για την αποκατάσταση του κλίματος ασφάλειας και δικαιοσύνης στις Μονάδες Ψυχικής Υγείας και καμία συνέχεια δεν είχε η συζήτηση που είχε ανοίξει με τον υπουργό Υγείας σχετικά με όσα είχαμε επισημάνει στην ανοιχτή επιστολή.  Επίσης, καμία συζήτηση δεν γίνεται για τις Μονάδες που παρανόμως έκλεισαν, για τους απλήρωτους εργαζόμενους που βρίσκονται στα δικαστήρια για να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους, για τους εργαζόμενους που απολύθηκαν μόνο και μόνο επειδή ανέδειξαν και υπερασπίστηκαν τα δικαιώματα ψυχικά πασχόντων και εργαζόμενων. Καμία κουβέντα και για τους ασθενείς που συνεχίζουν να μεταφέρονται με περιπολικά ή καίγονται ζωντανοί σε ψυχιατρεία και κοινοτικές δομές,  για τις κλειστές πόρτες και τις ιδρυματικές πρακτικές των “ανοιχτών” κοινοτικών δομών, για “φιλοξενούμενους” σε οικοτροφεία και ξενώνες που εξαναγκάζονται να πληρώνουν τις “δωρεάν” υπηρεσίες με το πενιχρό εισόδημά τους,  για άπορους ασθενείς που περιφέρονται από νοσοκομείο σε νοσοκομείο για να βρουν τα φάρμακά τους… 

Οι καταγγελίες των εργαζόμενων, από όσο γνωρίζουμε, συνεχίζουν ναβρίσκονται στα συρτάρια του υπουργείου και καμία διοίκηση δεν έχει ελεγχθεί και λογοδοτήσει για τις αυθαιρεσίες της.  Όσο για τη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων Μονάδων με τη συμμετοχή εργαζόμενων, και ληπτών όπου αυτό είναι εφικτό, φαίνεται ότι ήταν άλλη μια προεκλογική δήλωση που ξεχάστηκε αμέσως μετά τις εκλογές, όπως και η σταδιακή ένταξη των Μονάδων στο ΕΣΥ. 

Η απόσταση που έχει πάρει η κυβέρνηση από τις προεκλογικές της εξαγγελίες συντηρεί το κλίμα φόβου και τρομοκρατίας μέσα στους χώρους εργασίας, ενθαρρύνει την εργοδοτική αυθαιρεσία και, ταυτόχρονα, αποθαρρύνει τη συμμετοχή εργαζόμενων και ληπτών στη λήψη αποφάσεων και τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Ακόμα και η επανασύσταση των σωματείων, τα οποία φρόντισαν να διαλύσουν οι διοικήσεις με την ανοχή του υπουργείου Υγείας, φαίνεται ανέφικτη κάτω από αυτές τις συνθήκες.

β) Παρότι  τα θέματα των υπο-ομάδων της ομάδας εργασίας που συμμετείχαμε είναι σημαντικά και θα έπρεπε να βρίσκονται σε προτεραιότητα, δεν έχουν ανοιχτεί ακόμα προς συζήτηση. Κατανοούμε ότι υπάρχουν πολλά και σοβαρά προβλήματα, τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ κληρονόμησε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά δεν κατανοούμε πως, για παράδειγμα, θα σχεδιαστούν αλλαγές και θα θεσπιστούν νόμοι αν δεν ληφθεί από την αρχή υπόψη η συνεχής παραβίαση των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων ή πως θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται οι Μονάδες των ΜΚΟ χωρίς να έχει καν συζητηθεί το θέμα των κριτηρίων λειτουργίας και των ελέγχων.

Γνωρίζουμε ότι και οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν συστήσει παρόμοιες ομάδες εργασίας και επιτροπές, των οποίων οι τελικές προτάσεις εξυπηρετούσαν συγκεκριμένες πολιτικές και συμφέροντα και  γι΄αυτό δεν έγιναν ποτέ οι αλλαγέςπου απαιτούνται για μια ουσιαστική ψυχιατρική μεταρρύθμιση.  Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ μένουν στα λόγια και στα χαρτιά, εδώ και 25 χρόνια,  οι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη μετάβαση από την ιδρυματική περίθαλψη στην κοινοτική φροντίδα, όπως η τομεοποίηση και η λειτουργία ικανοποιητικού αριθμού Κέντρων Ψυχικής Υγείας και ψυχιατρικών κλινικών στα Γενικά Νοσοκομεία, “διαφημίζεται” το κλείσιμο των ψυχιατρείων ως η “ολοκλήρωση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης” και απομένει να οριστεί η καταληκτική ημερομηνία.

Δεν είναι λοιπόν μόνο το τοπίο στην Ψυχική Υγεία που παραμένει ακριβώς το ίδιο με αυτό των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά αισθανόμαστε πλέον ότι δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για οποιαδήποτε αλλαγή.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε από την ομάδα εργασίας του υπουργείου Υγείας. Θεωρούμε ότι ακόμα και με την παρουσία μας σε αυτή την ομάδα συναινούμε στη συντήρηση μιας κατάστασης για την ανατροπή της οποίας αγωνιστήκαμε τα προηγούμενα χρόνια.


Α. Δημάκης
Α. Βασιλικόπουλος

Μέλη της Πρωτοβουλίας εργαζόμενων και απολυμένων στην Ψυχική Υγεία

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Κανένα μωρό σε κελί!

Κανένα μωρό σε κελί!

 ΨΉΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΈΝΤΡΩΣΗ ΥΠΟΓΡΑΦΏΝ 

Συλλογή υπογραφών εδώ

 

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΩΡΟΜΑΝΕΣ 



Οι κρατούμενες των φυλακών Ελεώνα ζητούν από το υπουργείο την τροποποίηση της διάταξης για τις μωρομάνες
«Αξιότιμε κύριε Υπουργέ, μελετώντας το κείμενο το οποίο αναφέρεται στις μητέρες που είναι κρατούμενες και δικασμένες με ποινές έως 10 έτη, διαπιστώθηκε ότι οι αντιδράσεις ήταν πολλές και ποικίλες για τους κάτωθι λόγους. Πολλές μητέρες εκτίουν ποινή πάνω από 10 έτη έχοντας μικρά παιδιά με αποτέλεσμα ακόμα και από το παράρτημα κράτησης μητέρας και παιδιών που φιλοξενείται στο συγκεκριμένο κατάστημα κράτησης να αποφυλακίζεται μόνο μια μητέρα διότι η πλειονότητα των κρατουμένων γυναικών εκτίει ποινές μεγαλύτερες των 10 ετών. Γι' αυτούς τους λόγους θα θέλαμε να σκεφτείτε σοβαρά την πιθανότητα αύξησης του ορίου των ετών των ποινών με σκοπό πιο πολλές μητέρες να βρεθούν κοντά στα παιδιά τους. Ο σκοπός της παρέμβασής μας δεν είναι να δημιουργηθεί αναταραχή και αναστάτωση αλλά για να μπορέσουμε να συμβάλουμε στη δυνατότητα μητέρων κρατουμένων να βρεθούν πραγματικά κοντά στα παιδιά τους τηρώντας πιστά ό,τι όρους και προϋποθέσεις απαιτηθούν από το κράτος. Τονίζουμε ότι ο σκοπός μας δεν είναι να απαλλαχθούμε από την τιμωρία μας αλλά να προστατέψουμε τα παιδιά μας από αυτήν. Η ευαίσθητη ηλικία στην οποία βρίσκονται και οι κίνδυνοι που παραμονεύουν στην κοινωνία απαιτούν την παρουσία μας δίπλα τους. Παρακαλούμε θερμά να σκεφτείτε με ανθρωπιά και επιείκεια το αίτημά μας και να δείξετε το πρόσωπο που πραγματικά πρέπει να έχει ένα Δημοκρατικό και ανθρώπινο κράτος απέναντι σε μια μητέρα και κυρίως απέναντι στο παιδί της. Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για το χρόνο και τη σκέψη που θα διαθέσετε για να μελετήσετε το αίτημά μας.
Με εκτίμηση»

πηγή:http://crimevssocialcontrol.blogspot.gr/
http://www.tokeli.gr/2016/01/blog-post_11.html

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Τα σκόπιμα εμπόδια που ακυρώνουν τη χορήγηση ασύλο


ypiresia_asylou.jpg

Υπηρεσία Ασύλου ΘεσσαλονίκηςΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΩΜΕΡΗΣ
Εν μέσω του ασφυκτικού κλοιού που δημιουργείται για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, αφενός, λόγω των όλο και πιο κλειστών συνόρων σε όλη την Ευρώπη και, αφετέρου, των ενεργειών που υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ., κατ΄ εντολήν της Ε.Ε., με την δημιουργία των hotspot, των Κέντρων Κράτησης, της εν εξελίξει επιχείρησης Ποσειδών (με κύριο στόχο την βίαιη αποτροπή της εισόδου στη χώρα) και εν αναμονή της αυτόνομης (και πέραν πάσης, πάλαι ποτέ, «εθνικής κυριαρχίας») λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής/Ακτοφυλακής, ο Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γ. Μουζάλας ανακοίνωσε ξανά, για τους εγκλωβισμένους μετανάστες στην Ελλάδα, μετά το κλείσιμο γι΄ αυτούς των συνόρων της FYROM (και προκειμένου, κατά τον Υπουργό, να μη γίνει η χώρα «ξέφραγο αμπέλι»), την ύπαρξη τριών εναλλακτικών : την υποβολή αιτήματος ασύλου, την εθελοντική επιστροφή στην χώρα προέλευσης (μέσω τω προγραμμάτων του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης-ΔΟΜ), και, σε περίπτωση άρνησης των δυο προηγούμενων επιλογών, την βίαιη επαναπροώθηση μέσω της σύλληψης και "προσωρινού" εγκλεισμού σε Κέντρο Κράτησης (Κόρινθο, Αμυγδαλέζα κλπ).
Αίτημα για άσυλο στην Ελλάδα, ή συμμετοχής στο γνωστό ως «Πρόγραμμα Μετεγκατάστασης» (Relocation), μπορεί να υποβληθεί και κατά την είσοδο στη χώρα, μέσα από τα νησιά όπου γίνεται η ταυτοποίηση και δίνεται η άδεια παραμονής ενός μηνός για διέλευση προς τη χώρα προορισμού. Με την λειτουργία των hotspot, που σιγά-σιγά συγκροτούνται, στόχος είναι ο άμεσος επί τόπου διαχωρισμός αυτών που επιλεκτικά θα κρίνονται ως «πρόσφυγες» από αυτούς που θα κρίνονται ως «οικονομικοί μετανάστες», έτσι ώστε ο πρώτοι να μπορούν να συνεχίζουν την διαδρομή τους, ενώ και οι δεύτεροι θα κρατούνται προς επαναπροώθηση στη χώρα προέλευσης. Είναι γνωστό ότι το «Πρόγραμμα Μετεγκατάστασης» σε μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών έχει υπονομευτεί από όλες σχεδόν αυτές τις χώρες και πρακτικά δεν λειτουργεί, ενώ η υποβολή αιτήματος ασύλου στην Ελλάδα (δηλαδή, η Ελλάδα ως προορισμός) δεν είναι σχεδόν ποτέ στις επιλογές αυτών που εισέρχονται από τα νησιά και μόνο ως έσχατη λύση απελπισίας - όταν έχουν ματαιωθεί οι επανειλημμένες προσπάθειές τους και έχουν εκλείψει οι όποιες προσδοκίες όλων αυτών που η FYROM δεν επιτρέπει, πλέον, την διέλευση από τα σύνορά της – μπορεί να προκύπτει ως η τελευταία και εξ΄ ανάγκης επιλογή.
Αξίζει να δει κανείς ποια είναι και πώς λειτουργεί η όλη «διαδικασία του ασύλου», πώς ακυρώνει, κατ΄ αρχήν, ως διαδικασία καθεαυτή, πριν από την καθαυτό εξέταση του αιτήματος, την ίδια τη δυνατότητα υποβολής του αιτήματος, υψώνοντας ένα περαιτέρω τείχος απόρριψης και οδηγώντας αμετάκλητα στην ήδη προαποφασισμένη επαναπροώθηση.
Η διαδικασία που, ως τώρα, είχε ν΄ ακολουθήσει ο/η εκάστοτε υποψήφιος/α αιτών/ούσα ασύλου στην Ελλάδα, περιείχε σε δύο επιλογές.
Η μια επιλογή ήταν η επίσκεψη στην Υπηρεσία Ασύλου (Κατεχάκη), τη μέρα που είχε προγραμματιστεί (από την Υπηρεσία) να δέχεται αιτούντες ανάλογα με τη χώρα και τη γλώσσα τους. Αυτό είχε ως προϋπόθεση ότι ο μετανάστης/πρόσφυγας θα στηνόταν σε μιαν ατελείωτη ουρά από τα ξημερώματα εκείνης της ημέρας και αν ήταν τυχερός και τον επέλεγε ο υπάλληλος ανάμεσα στο «τσούρμο», θα περίμενε μέχρι το μεσημέρι για να έρθει η σειρά του. Αν και όταν ερχόταν η σειρά του, σ' αυτή τη φάση, που γίνεται η πρώτη καταγραφή (δακτυλικά αποτυπώματα, τα πρώτα βασικά στοιχεία κλπ), θα οριζόταν η ημερομηνία συνέντευξής του και θα έπαιρνε μια κάρτα με την οποία θα μπορούσε να παραμείνει νόμιμα στη χώρα έως ότου περάσει από συνέντευξη και εξεταστεί το αίτημά του (και μέχρι να πάρει την απόφαση για το αίτημά του είναι πιθανόν ότι πρέπει ν΄ ανανεώνει αυτή την κάρτα σε τακτά χρονικά διαστήματα).
Η άλλη επιλογή ήταν (και είναι) να κλείσει ραντεβού μέσω skype (!), το οποίο επίσης έχει συγκεκριμένο πρόγραμμα ημερών και ωρών που μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος να καλέσει, ανάλογα πάλι με τη γλώσσα που μιλάει. Προσοχή εδώ : αυτό που κάνει ο άνθρωπος (πρόσφυγας/μετανάστης) μέσω skype δεν αντικαθιστά την ουρά και την αναμονή για την καταγραφή του (στην διαδικασία που περιγράφεται ανωτέρω), αλλά ουσιαστικά προσθέτει μια έξτρα διαδικασία πριν από αυτό. Μέσω skype κλείνει απλά ραντεβού για την καταγραφή.
Η Υπηρεσία Ασύλου έχει, πλέον, επιλέξει και ήδη άρχισε να εφαρμόζει, μόνο τη δεύτερη επιλογή, να καλούν, δηλαδή, οι ενδιαφερόμενοι στο skype και από εκεί να κλείνουν ραντεβού για να πάνε στην υπηρεσία για την καταγραφή τους (και εκεί, μετά, άλλο ραντεβού για τη συνέντευξη τους...).
Είναι ελάχιστες οι χώρες προέλευσης, όπως Αλβανία, Ρωσία κλπ, στους προερχόμενους από τις οποίες έχει αφεθεί το περιθώριο να πηγαίνουν με φυσική παρουσία στην Υπηρεσία, με πολύ λίγους, φυσικά, ή, ενίοτε, και καθόλου αιτούντες.
Μέσω skype, λοιπόν, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καλούν, σε πολύ συγκεκριμένες και ελάχιστες ώρες και μέρες (πχ, για Αφγανούς-Ιρανούς είναι μια ώρα τη βδομάδα, για ομιλούντες αραβικά-με υπηκόους από πολλές χώρες δηλαδή- δύο ώρες τη βδομάδα κλπ). Αν είναι τυχεροί και πιάσουν γραμμή, αφού προσπαθούν να επικοινωνήσουν ταυτόχρονα πάρα πολλοί, κλείνουν ραντεβού για να καταγραφούν...και να κλείσουν το δεύτερο ραντεβού! Αν δεν πιάσουν γραμμή, τότε την επόμενη βδομάδα πάλι... και πάει λέγοντας!
Στο μεταξύ, όμως, οι άνθρωποι αυτοί, με ένα υπηρεσιακό χαρτί στα χέρια τους από την αστυνομία στα νησιά κατά την είσοδό τους στη χώρα, που λήγει σε 30 μέρες, καθίστανται "παράνομοι". Προφανώς, μέχρι να φτάσουν Αθήνα και να καταφέρουν να μπουν σε όλη την παραπάνω διαδικασία, έχει ήδη λήξει το υπηρεσιακό τους με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να τους πιάσει η αστυνομία και να καταλήξουν στα Κέντρα Κράτησης. Εκεί, τελικά, θα λάβουν ένα χαρτί απέλασης και με συνοπτικές (δηλαδή, παρά τη θέλησή τους, βίαιες) διαδικασίες θα επιστρέψουν στη χώρα τους (σημείωση: έτσι μπαίνουν και στη "μαύρη λίστα" που τους απαγορεύει να εισέλθουν νόμιμα στην ΕΕ για 5 χρόνια-πράγμα που ισχύει γενικά στις απελάσεις από την αστυνομία, αλλά όχι στις λεγόμενες "εθελούσιες" του ΔΟΜ).
Είναι, λοιπόν, τυχαίο που η διαδικασία για να περάσει κανείς από συνέντευξη για άσυλο γίνεται όλο και πιο περίπλοκη και χρονοβόρα; Μάλλον όχι.
Υποτίθεται ότι η επικοινωνία μέσω skype έγινε για την διευκόλυνση και αποφυγή της ταλαιπωρίας στις ουρές κλπ. Στην πραγματικότητα φαίνεται ότι γίνεται πιο πολύ για να δυσκολέψει τα πράγματα, καθώς μάλιστα, προϋποθέτει ότι ο μετανάστης, πχ, από το Μαρόκο, την Αλγερία, το Ιράν, τη Σομαλία κλπ, θα έχει μαζί του (ή, τουλάχιστον, δυνατότητα πρόσβασης σε) ηλεκτρονικό υπολογιστή, και, οπωσδήποτε, γνώση χειρισμού του και επικοινωνίας μέσω του skype.
Για να αφήσουμε στην άκρη την απουσία της όποιας παροχής της αναγκαίας νομικής υποστήριξης του αιτήματος για άσυλο, με δεδομένη την οικονομική αδυναμία της συντριπτικής πλειονότητας των μεταναστών, που εξαναγκάζονται να ζητήσουν άσυλο στη Ελλάδα, να χρησιμοποιήσουν ιδιωτικά δικηγόρο.
Οπως, επίσης, και τον ρόλο κάποιων γνωστών και μη εξαιρετέων και υποτίθεται εντεταλμένων ΜΚΟ (με απλήρωτους εργαζόμενους) που επιλέγουν ποιά αιτήματα ασύλου θα προωθήσουν και θα στηρίξουν, κρίνοντάς τα αυστηρά, στα πλαίσια που επιθυμεί και επιβάλλει η τρέχουσα αντιμεταναστευτική/αντιπροσφυγική πολιτική, σκοπός της οποίας, όπως σε όλη την ΕΕ, είναι, η άκρα αυστηροποίηση των κριτηρίων βάσει των οποίων κάποιος ορίζεται ως πρόσφυγας, με σκοπό την άκρως επιλεκτική χρησιμοποίησή τους, με εν δυνάμει, προοπτικά, την ακύρωση/απόρριψη του όποιου σχετικού αιτήματος.
Τελικά, αυτό που μένει, είναι η «επιστροφή στη χώρα σου, είτε με τη θέλησή σου, είτε με το ζόρι». Αλλά, ακόμα και το «με τη θέλησή σου» μπορεί να σημαίνει, ενίοτε, έναν ποικιλοτρόπως ασκούμενο εξαναγκασμό (από διωκτικές αρχές κά), που οδηγεί στην προαναφερθείσα επιλογή της «εθελούσιας επιστροφής»-σε μια χώρα από την οποία έφυγε κανείς γιατί, για ποικίλους λόγους, δεν μπορούσε πια να ζήσει..
Σε μια χώρα που μεταλλάσσεται και λειτουργεί ως συνοριακός φράκτης μιας Ευρώπης, για την οποία ακόμα και η απλή διέλευση από τα όλο και πιο κλειστά σύνορά της καθιστά αυτή τη χώρα «ξέφραγο αμπέλι», αυτό που τείνει να γίνει ο κανόνας, μετά την, με όποιο κόστος σε ζωές, αποτροπή της εισόδου, είναι, με όλο και λιγότερες εναλλακτικές επιλογές, ο στρατοπεδικός εγκλεισμός και η βίαιη επαναπροώθηση