Συσπειρωση

Συσπειρωση

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

ΤΟ ΨΝΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΚΤΙΡΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ "ΧΑΡΙΖΟΥΝ" ΓΙΑ ΙΔΡΥΣΗ ΚΨΥ, ΤΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΑΣΥΛΑ



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ  ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΤΟ ΨΝΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΚΤΙΡΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ "ΧΑΡΙΖΟΥΝ"  ΓΙΑ ΙΔΡΥΣΗ ΚΨΥ, ΤΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΑΣΥΛΑ

Με μια πράξη χαρακτηριστική της οριστικής επιστροφής στην παλαιο-ιδρυματική μονολιθικότητα, η Διοίκηση του ΨΝΑ, υπό τις ευλογίες του Υπουργείου Υγείας  (της ηγεσίας του πριν την υπηρεσιακή κυβέρνηση, της ίδιας, άλλωστε, που συνεχίζει  και με την νέα κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ) και με τη σύμφωνη γνώμη του ψυχιατρικού σώματος και των (ελεγχόμενων από τον Σύριζα) συνδικαλιστικών οργάνων, μετέτρεψε την χρήση ενός κτιρίου που αγοράστηκε για να λειτουργήσει ως Κέντρο Ψυχικής Υγείας (στο Γκάζι), σε χώρο συστέγασης/συσσώρευσης στεγαστικών δομών (οικοτροφείων) και λειτουργίας των εξωτερικών ιατρείων του ΨΝΑ.
Το κτίριο, που κόστισε 7.3 εκ. ευρώ, αγοράστηκε με κονδύλια του ΕΣΠΑ και αποτελούσε την περιπετειώδη κατάληξη μιας διαδικασίας (με όλα τα χαρακτηριστικά της τραγικής φάρσας) που άρχισε με ένα ΦΕΚ του 1988, για ίδρυση από το ΨΝΑ δυο ΚΨΥ (στους Αγίους Αναργύρους και αυτού στη περιοχή του Δήμου Αθηναίων), συνεχίστηκε, ύστερα από 15χρονη (!) αδράνεια, λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του 2000, όταν (μετά από άκαρπες προσπάθειες ενοικίασης) ξεκίνησε η αγορά των δύο κτιρίων, η οποία διακόπηκε στο μεσοδιάστημα της μετάβασης, με τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, από την  κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή σε αυτή του Γ. Παπανδρέου (γιατί «ανακαλύφθηκε» ότι «δεν υπήρχαν λεφτά» για την αγορά των κτιρίων, για τα οποία είχαν ολοκληρωθεί οι σχετικοί διαγωνισμοί) και να φτάσουμε, έτσι, στα τέλη του 2014, όταν βρέθηκαν κάποια κονδύλια από το ΕΣΠΑ που διαχειρίζεται η  Περιφέρεια, έτσι ώστε να ξεκινήσει εκ νέου η διαδικασία αγοράς- που αν δεν γινόταν, το Δημόσιο θα πλήρωνε μεγάλα πρόστιμα στους ιδιοκτήτες, ισοδύναμα της τιμής των κτιρίων χωρίς να έχει τα κτίρια.
Το ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων ξεκίνησε, ωστόσο, την λειτουργία του από το 2006 γιατί υπήρχε μια θεραπευτική ομάδα που ήθελε να δουλέψει για τον ριζικό μετασχηματισμό, για την αποιδρυματοποίηση και για την έμπρακτη (και όχι στα λόγια) στροφή στην κοινότητα. Και βρήκε τον τρόπο να το κάνει μέσα από ένα άλλο, μικρό κτίριο, προσωρινά, μέχρις ότου παραδιδόταν τον  κανονικό κτίριο του ΚΨΥ.
Για το άλλο ΚΨΥ, αυτό της Αθήνας, δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον από το ΨΝΑ, ούτε από την εκάστοτε ηγεσία του Υπουργείου, που υποτίθεται ότι έχει μια πολιτική για την Ψυχική Υγεία (που δεν έχει και ποτέ δεν είχε). Γι΄ αυτό και τώρα, το εν λόγω  κτίριο, χρησιμοποιείται για διαμετρικά αντίθετους στόχους και αντί για ένα εργαλείο για την στροφή στην κοινότητα, μετατρέπεται σε όχημα της συρρίκνωσης και της μεταστέγασης άλλων εξωνοσοκομειακών δομών του ψυχιατρείου προκειμένου να γίνουν περαιτέρω περικοπές στις δαπάνες (από νοίκια κλπ).
Και κανείς δεν διαμαρτύρεται. Από τη μια, επιτροπές στο Υπουργείο, η μια πίσω από τη άλλη («σε δουλειά να βρισκόμαστε»), σχεδιάζουν, ξανά και ξανά, εδώ και 30 χρόνια, την «ψυχιατρική μεταρρύθμιση», την τομεοποίηση, την «στροφή στην κοινότητα». Και την ίδια στιγμή, ενώ μια βασική δομή της κοινότητας, που είναι το ΚΨΥ, λείπει δραματικά από το πεδίο των υπηρεσιών (και όπου τα λίγα που υπάρχουν, εκτός του ότι υπολειτουργούν, ούτως ή άλλως η λειτουργία τους ήταν ανέκαθεν αυτοαναφορική και σε καμιά σχέση με πρακτικές εναλλακτικές στον εγκλεισμό και στο ίδρυμα), ακυρώνουν την λειτουργία αυτού του έστω και ενός ΚΨΥ σε ένα κτίριο αγορασμένο γι΄ αυτό σκοπό.
Τι άλλο χρειάζεται για ν΄ αποδειχτεί η υποκρισία των λόγων και των διακηρύξεων,
της (αποδεκτής και από την τρόικα πλέον) δήθεν «αριστεράς» του Σύριζα; Τι άλλο μπορεί ν΄ αποδείξει καλλίτερα τις προθέσεις όσων εκτελούν αυτές τις πρακτικές, που ισοδυναμούν με εγκλήματα κατά μιας ουσιαστικής ψυχιατρικής μεταρρύθμισης; Ακόμα και για το ήδη σε 9χρονη λειτουργία ΚΨΥ των Αγίων Αναργύρων «ακούγεται» ότι πιθανό να μη μεταφερθεί στο νέο κτίριο, του οποίου, επιτέλους, η αγορά είναι υπό ολοκλήρωση, αλλά να παραμείνει στο μικρό, προσωρινό κτίριο από το οποίο ξεκίνησε την λειτουργία του και το νέο κτίριο να δοθεί σε άλλη χρήση (!), ή, και αν  μεταφερθεί, να συστεγαστεί με δυο στεγαστικές δομές, που λειτουργούν ανεξάρτητα από δεκαετίες, ακυρώνοντας, αφενός,  βασικές λειτουργίες του ΚΨΥ, με αποτέλεσμα την μετατροπή του σε ένα απλό ομοίωμα ΚΨΥ και μετατρέποντας, αφετέρου, τις στεγαστικές δομές σε ένα μικρό ψυχιατρείο.
Η ακύρωση της λειτουργίας του ΚΨΥ στο Γκάζι είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, δηλαδή, της ιδρυματικής σκλήρυνσης, των απομονώσεων, των καμερών, της ολοταχούς προετοιμασίας ειδικού τμήματος/κολαστήριου για τους «ακαταλόγιστους» του άρθρου 69 ΠΚ,  των επανειλημμένων τραγικών θανάτων λόγω του ταυτόχρονου εκβαρβαρισμού και της κατάρρευσης της όποιας διαχειριστικής  επάρκειας της κλειστής ιδρυματικής λειτουργίας.
Φυσικά, όταν έλθει η ώρα, ανάλογα και με τα «παιχνίδια» που, πολύ σύντομα, θα παιχτούν γύρω από το αναμενόμενο βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων, θα πληρωθούν, πιθανώς, τεράστια πρόστιμα για την αλλαγή χρήσης του πανάκριβου κτιρίου για σκοπούς διαφορετικούς από αυτούς για τους οποίους χρηματοδοτήθηκε η αγορά του.
Αλλά, το κυριότερο, είναι η ανάδυση, μέσα από όλα αυτά, όχι μιας επιστροφής σε κάποιον υποτιθέμενο «Μεσαίωνα» (πολύ πιο «προοδευτικού» σε σχέση με πολλά από τα τεκταινόμενα εντός του σύγχρονου καπιταλισμού), αλλά της απίστευτης βαρβαρότητας που εμπεριέχεται στην δομή του συστήματος εντός του οποίου ζούμε, η οποία (και όχι για πρώτη φορά) αναδεικνύεται ως ο τρόπος με τον οποίο και μόνο επιβάλλονται τα μνημόνια και γίνεται η αντιμετώπιση των ανθρώπων που συντρίβονται από αυτά και του οποίου, συστήματος, η κυρίαρχη ψυχιατρική ήταν ανέκαθεν, και εξακολουθεί να είναι, από τις πιο πιστές θεραπαινίδες.

24/9/2015

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Στους δρόμους ενάντια στον ψυχιατρικό ολοκληρωτισμό

Στους δρόμους ενάντια στον ψυχιατρικό ολοκληρωτισμό


Πορεία στο Χαϊδάρι Πορεία στο Χαϊδάρι θυμίζοντας τους «θανάτους που πέρασαν στα ψιλά» | Θ. ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΟΣ
Μαζική πορεία ενάντια στον ψυχιατρικό ολοκληρωτισμό πραγματοποιήθηκε χθες στο Χαϊδάρι, έπειτα από κάλεσμα της κατάληψης «Παπουτσάδικο». Συμμετείχαν η «Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία», η «Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου», οργανώσεις και συλλογικότητες, θυμίζοντας τους «θανάτους που πέρασαν στα ψιλά».
Δηλαδή τον θάνατο τριών καθηλωμένων ασθενών στο ΨΝΑ στο Δαφνί στις 4 Σεπτεμβρίου από ασφυξία λόγω πυρκαγιάς στην πτέρυγα του «πρώην 7ου Τμήματος», με 19 ψυχικά πάσχοντες από τους οποίους οι 15 είναι μόνιμα δεμένοι με ιμάντες.
«Δεμένοι στα κρεβάτια τους, παλεύουν για ζωή, μικροαστέ θυμήσου, ευθύνεσαι κι εσύ», «Ούτε ψυχιατρεία, ούτε τρελοκομεία, μόνη θεραπεία η ελευθερία» και «Ηλεκτροσόκ, δεσίματα και βασανισμοί, έτσι θεραπεύει η ψυχιατρική» ήταν μερικά από τα συνθήματα που ακούστηκαν σε μια πορεία με ιδιαίτερο παλμό και μαχητικότητα, με σχεδόν 1.000 διαδηλωτές.
Είκοσι μέρες έχουν περάσει από τη νέα τραγωδία στο Δαφνί και, παρά τις δεσμεύσεις για κατεπείγουσα ΕΔΕ και τη σύσταση επιτροπής για «την άμεση βελτίωση των συνθηκών νοσηλείας των ασθενών στο ΨΝΑ», το πραγματικό έγκλημα της μόνιμης καθήλωσης και παραμέλησης των ψυχικά πασχόντων μέχρι εξοντώσεως παραμένει ατιμώρητο.
Τον Μάιο άλλος ένας ασθενής είχε χάσει τη ζωή του, χτυπημένος από άλλον τρόφιμο, επίσης μόνιμα καθηλωμένο, που κατάφερε να λυθεί. Και τότε είχε καταγγελθεί η πρακτική της καθήλωσης και τότε είχε αναφερθεί ως βασική αιτία η έλλειψη προσωπικού και οι περικοπές λόγω μνημονίων, καθώς, όπως λέγεται, «ο ιμάντας είναι πιο φτηνός».
Μόνο που, όπως σημειώνει η Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, «το λεγόμενο “πρώην 7ο”, οι ολημερίς και διά βίου καθηλωμένοι τρόφιμοι, δεν είναι προϊόν του Μνημονίου και της κρίσης. (...) Είναι προϊόν της κυρίαρχης Ψυχιατρικής. Αυτό που γίνεται τώρα είναι ότι, με τα διαδοχικά μνημόνια, η ιδρυματική επάρκεια του κλειστού ολοπαγούς ιδρύματος έχει καταρρεύσει και το σύστημα εκρήγνυται, με τραγικές συνέπειες για τις ζωές των ασθενών...».
Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο ασθενής στον οποίο επιχειρείται να φορτωθεί η ευθύνη για την πυρκαγιά παραμένει δεμένος με ιμάντες στο Εφημερείο του ΨΝΑ, επειδή καμία πτέρυγα του νοσοκομείου δεν παίρνει την ευθύνη να τον δεχτεί.

Μια ΜΚΟ για το ψυχιατρείο

Μια ΜΚΟ για το ψυχιατρείο


Το κτίριο στα Λέπιδα 
  Σε αυτή την κατάσταση είναι το κτίριο στα Λέπιδα, όπου προσπαθεί με κάθε μέσο να μεταφέρει τους πρόσφυγες ο δήμαρχος της Λέρου
 

Με το ζήτημα της μεταχείρισης των προσφύγων σε κάποια από τα νησιά έχουμε ασχοληθεί εκτενώς και επανειλημμένα. Ειδικά στην περίπτωση της Λέρου, αναφερθήκαμε στην... ετσιθελική στάση του δημάρχου Μ. Κόλια να μη συνταχθεί με τις αποφάσεις των αρμόδιων υπουργείων, των τοπικών αρχών και των δικτύων αλληλεγγύης του νησιού ως προς τη στέγαση προσφύγων στο άδειο κτίριο του ΠΙΚΠΑ («Νέοι ένοικοι στο κολαστήριο;», «Εφ.Συν.», 10/9/2015).
Ο δήμαρχος, για λόγους μη κατανοητούς, που ως «παράπλευρη απώλεια» είχαν την αύξηση του ποσοστού της Χρυσής Αυγής στο νησί, αρνείται επίμονα τη λύση αυτή, επιμένοντας στην πολυδάπανη επισκευή κτιρίου του παλιού ψυχιατρείου στα Λέπιδα.
Μάλιστα, περίπου δέκα ημέρες πριν, η σύζυγος του δημάρχου μαζί με κάποιος Δανούς εθελοντές ίδρυσαν μια ΜΚΟ για τους πρόσφυγες, με στόχο –μεταξύ άλλων– τη συγκέντρωση χρηματικών πόρων για τη συγκεκριμένη επαναλειτουργία του θλιβερού κτιρίου.
Το δημοσίευμα της «Εφ.Συν.» στις 10 Σεπτεμβρίου  Το δημοσίευμα της «Εφ.Συν.» στις 10 Σεπτεμβρίου | 
 
 

Ολοι μαζί

Πέρα από το γεγονός ότι είναι αδιανόητο και για τους βαριά ψυχικά ασθενείς που έχουν απομείνει εκεί να έρχονται σε επαφή με οικογένειες προσφύγων, τις οποίες ο δήμαρχος επιθυμεί να μεταφέρει στα Λέπιδα, είναι παράξενο να ιδρύεται μια οργάνωση, όχι για να συμπαρασταθεί με κάθε τρόπο στους πρόσφυγες, αλλά για να τους μεταφέρει στον χώρο του ψυχιατρείου! Το να συμμετέχει, δε, στη νεοσυσταθείσα ΜΚΟ με τη συγκεκριμένη αυτή κατεύθυνση η σύζυγος του δημάρχου είναι τουλάχιστον περίεργο.

Αλλαξε ο υπουργός...

Στο μεταξύ, το δίκτυο αλληλεγγύης και της διεθνούς πρωτοβουλίας εθελοντών που το πλαισιώνει, απευθύνει με επιστολή προς όλες τις αρμόδιες αρχές και τα υπουργεία έκκληση για άμεση λειτουργία του χώρου του ΠΙΚΠΑ, που έχει ήδη παραχωρηθεί, με σεβασμό στις επίσημες αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Αποφάσεις που δεν υλοποιούνται εξαιτίας τεχνητών εμποδίων.
Η επιστολή εστάλη χθες, αμέσως μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης. Υπενθυμίζουμε εδώ ότι ο υπηρεσιακός υπουργός Ναυτιλίας κ. Ζώης, στη δικαιοδοσία του οποίου ήταν τα κοντέινερ της Frontex, υποσχέθηκε μόλις τρεις μέρες πριν από τις εκλογές στον δήμαρχο, αγνοώντας ακόμα και την αντίθετη απόφαση του επικεφαλής λιμενάρχη, ότι θα πάει τη Frontex στα Λέπιδα και όλα θα γίνουν εκεί!
Σήμερα; Ο υπουργός Ναυτιλίας άλλαξε και είναι γνωστό ότι ο Θοδωρής Δρίτσας κάθε άλλο παρά διακρίνεται για αυθαίρετες και χωρίς διάλογο επιλογές. Το βέβαιο είναι ότι η «ευαίσθητη» στάση του δημάρχου Λέρου, που θέλει να μεταφέρει πάση θυσία στο ψυχιατρείο και μακριά από τον κοινωνικό ιστό τους πρόσφυγες πολέμου, δύσκολα θα βρει σήμερα υποστηρικτές.
Οπως αναφέρουν –μεταξύ άλλων– στην επιστολή-έκκληση οι αλληλέγγυοι των προσφύγων, που πραγματικά εδώ και μήνες παλεύουν στο πλάι αυτών των ανθρώπων, μαζί με τους εθελοντές γιατρούς: «Ο Δήμος Λέρου συστηματικά δημιουργεί εμπόδια στη λειτουργία του ΠΙΚΠΑ, καθυστερώντας την ικανότητά μας να παρέχουμε τις αναγκαίες βασικές υπηρεσίες. Το τοπικό συμβούλιο της πόλης και ο δήμαρχος πιέζουν συστηματικά, προκειμένου να στεγάσουν τους πρόσφυγες στα Λέπιδα, τη στιγμή που είναι ακόμα ενεργό ψυχιατρικό νοσοκομείο με 200 σοβαρά ψυχικά ασθενείς [...].
»
Κανένας δεν μπορεί να ξεχνάει στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ότι τα Λέπιδα ήταν τόπος εξορίας, με βαριά κακομεταχείριση των ασθενών κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με την απομάκρυνση και το “κρύψιμο” και των προσφύγων από τον κοινωνικό ιστό και την πρόσβαση στην περίθαλψη. Ο χώρος στα Λέπιδα είναι τόσο απομονωμένος που θα εμποδίζει και θα καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την παροχή στοιχειωδών υπηρεσιών [...] Ο χρόνος τελειώνει, ενώ ήδη άρχισαν οι δυνατές βροχές. Πρέπει να δράσουμε τώρα».
Ελπίζουμε ότι αυτή τη φορά τα υπουργεία Υγείας, Μετανάστευσης και Ναυτιλίας θα δώσουν επιτέλους την τελική ώθηση για να τελειώσει το κτίριο του ΠΙΚΠΑ και να στεγαστούν οι πρόσφυγες με ανθρώπινες συνθήκες.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ «ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ»

 
ΠΕΜΠΤΗ 24/9/15, 6 μμ, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΤΟ ΨΝΑ-ΔΑΦΝΙ

Η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία καλεί όλες και όλους να πάρουν μέρος στην «Διαδήλωση ενάντια στον ψυχιατρικό ολοκληρωτισμό… για τους θανάτους που πέρασαν στα ψιλά», την Πέμπτη, 24 Σεπτέμβρη 2015, 6 μμ, στην πλατεία Δημαρχείου Χαϊδαρίου, στην οποία καλεί η κατάληψη «Παπουτσάδικο».
Το νέο έγκλημα της ιδρυματικής κατασταλτικής ψυχιατρικής, με τον θάνατο από ασφυξία, λόγω πυρκαγιάς, τριών καθηλωμένων ασθενών στο ΨΝΑ-Δαφνί, δεν πρέπει ν΄ αφεθεί ξανά στην συνήθη λήθη, μέσα στην οποία καταλαγιάζει ο θόρυβος από την πρόσκαιρη δημοσιότητα, που παίρνει το όποιο τραγικό συμβάν, αν καταφέρει να βγει εκτός των τειχών και να σπάσει την σιωπή πίσω από την οποία λειτουργεί η καθημερινή ιδρυματική βαρβαρότητα.
-Ενάντια στην ψυχιατρική των μηχανικών καθηλώσεων, των απομονώσεων και των καμερών.
-Ενάντια στην κατασκευή του μύθου του «επικίνδυνου ψυχασθενή» και στις προετοιμασίες για την επανίδρυση του ειδικού τμήματος/κολαστήριου για τους «ακαταλόγιστους» του άρθρου 69 ΠΚ και δικαστικού ψυχιατρείου. Επικίνδυνη είναι η κυρίαρχη ψυχιατρική και όχι τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία.
-Ενάντια στην ψυχιατρική των διαδοχικών μνημονίων, την αποψίλωση από προσωπικό και την διάλυση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας.
Ολοι-ες στη πλατεία Δημαρχείου Χαϊδαρίου στις 24/9/15, 6μμ.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ενάντια στον ψυχιατρικό ολοκληρωτισμό

ΠΕ 24/9 | 6μ.μ. | πλατεία Δημαρχείου Χαϊδαρίου

… για τους θανάτους που πέρασαν στα ψιλά…






Την Παρασκευή 4/9/2015 οι καπνοί από τη φωτιά στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Δαφνί, έφτασαν στα σπίτια όλων μας, μέσα από τις οθόνες των τηλεοράσεων και των υπολογιστών. Όλοι ρίγησαν, στενοχωρήθηκαν, τσαντίστηκαν, και μετά άλλαξαν κανάλι. Γιατί μπορούσαν. Γιατί δεν ήταν ούτε δεμένοι, ούτε κλειδωμένοι. Γιατί κανένας νόμος, καμία επιστημονική διάγνωση δεν τους ανάγκαζε να μην έχουν επιλογή. Αντίθετα, 3 άνθρωποι σκοτώθηκαν (δεν πέθαναν απλώς). Γιατί εκείνοι όχι απλώς δεν μπόρεσαν, αλλά δεν τους επιτρεπόταν να κάνουν αλλιώς. Δεμένοι στα κρεβάτια τους για μήνες, κλειδωμένοι στα δωμάτιά τους, μόνοι. Αποστερημένοι από τη θεμελιώδη για την επιβίωση συνθήκη της ατομικής τους αυτονομίας, με τη σφραγίδα του κράτους και των θεσμών του, με τη βούλα της επιστήμης και με την ηθική νομιμοποίηση της κοινωνίας. Γιατί αυτοί οι 3 ήταν «επικίνδυνοι», το είπαν άλλωστε κι οι γιατροί. Εμείς γιατροί δεν είμαστε. Αλλά αν όλο αυτό δεν είναι τρελό τότε τι είναι?
Είναι ο τρόπος που από τη δημιουργία του το κράτος επιλέγει να διαχειρίζεται τα προβλήματά του. Ρυθμίζοντάς τα νομικά, ελέγχοντάς τα θεσμικά και ορίζοντας τρόπους κατασταλτικής διαχείρισής τους. Γιατί το ζήτημα της δημόσιας υγείας είναι στην πραγματικότητα για το κράτος ζήτημα δημόσιας τάξης. Γιατί το πραγματικό του πρόβλημα είναι οι από τα κάτω ταξικά προσδιορισμένοι, οι «επικίνδυνοι», οι «τρελοί» και το πώς θα τους διαχειρίζεται και θα τους καταστέλλει. Γιατί μπορεί η ασθένεια να είναι διαταξική, η «θεραπεία» όμως έχει ταξικό πρόσημο. Γι’ αυτόν και για κανέναν άλλο λόγο η αποασυλοποίηση είναι στην πραγματικότητα αποχρηματοδότηση. Οι ανασφάλιστοι και οι φτωχοί «τρελοί» κοστίζουν. Όχι μόνο σε φάρμακα και θεραπεία, αλλά και σε φροντίδα. Άστους εκεί κλειδωμένους και δεμένους, να περιμένουν τη θανατική τους καταδίκη, γιατί όλα τα άλλα κοστίζουν.
Είναι επίσης ο τρόπος που η επιστήμη, έπαιξε διαχρονικά τον θεσμικό της ρόλο στην επίτευξη του κοινωνικού ελέγχου, στη διαχείριση δηλαδή των προβλημάτων του κράτους. Η ψυχιατρική, μέσα από το δογματικό στόμα του «ειδικού» όριζε από την γέννησή της το τι σημαίνει κανονικό και τι μη-κανονικό, τι σημαίνει υγιές και τι σημαίνει νοσηρό, τι σημαίνει θεραπεία. Έτσι ανάλογα με τα κοινωνικά ήθη, έβγαζε και τις διαγνώσεις. Ανάλογα με την τεχνολογική εξέλιξη και τη χρηματοδότηση, έβγαζε τις θεραπείες. Τι κι αν έκανε λάθη, λάθη γίνονται. Δεν έγινε και τίποτα που τα λάθη μετριούνται σε εκατομμύρια νεκρούς, βασανισμένους και ακρωτηριασμένους ανθρώπους. Τι κι αν πέρασαν τη ζωή τους μέσα στα ψυχιατρεία οι γυναίκες, οι ερωτευμένοι νέοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι άεργοι και οι άνεργοι, οι περιθωριακοί, οι σκλάβοι, οι πολιτικά αντιφρονούντες. Τι κι αν οι θεραπείες ήταν εγκλεισμός, απομόνωση, φάρμακα, δεσίματα, ηλεκτροσόκ, λοβοτομές, ευνουχισμοί. Κι αν όλα αυτά μοιάζουν με αρχαία ιστορία, ας κοιτάξει κανείς τι είδους διαταραχές ορίζονται στις μέρες μας, τι θεραπείες εφαρμόζονται, πόσοι νεκροί προστίθενται στη λίστα.
Είναι τέλος, ο τρόπος που λειτουργούν τα πράγματα, ανάλογα με το ποιος είσαι, από πού είσαι, πόσα λεφτά και τι κοινωνικές σχέσεις έχεις. Είναι η εικόνα του τι συμβαίνει όταν είσαι στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας. Όταν για σένα νοιάζονται μόνο αν ο θάνατός σου προκαλεί φρίκη, δεμένος σε ένα κρεβάτι ή ξεβρασμένος σε μια παραλία. Και μόνο όταν αυτό γίνει γνωστό, μόνο όταν δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από κάγκελα και τοίχους ή πίσω από την απόσταση των χιλιομέτρων. Καμιά κουβέντα για το τι συνέβαινε όταν ήσουν ζωντανός. Γιατί αν δεν καταφέρει η λυπηρή σου ιστορία να φτάσει στην οθόνη του σπιτιού μας, για σένα αρμόδιοι είναι οι ειδικοί. Ό,τι στολή κι αν φοράνε. Εμείς γιατροί δεν είμαστε. Αλλά αν το κράτος, οι θεσμοί, η επιστήμη και η κοινωνία θεωρούν ότι αυτή η πραγματικότητα είναι υγιής, τότε εμείς είμαστε όλοι τρελοί!
eimaste-oloi-treloi-(small)

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Νέοι ένοικοι στο «κολαστήριο»;

Νέοι ένοικοι στο «κολαστήριο»;

 

To ψυχιατρείο στη Λέρο (Λεπίδα) «Ο αυτονόητος συγχρωτισμός εκατοντάδων ατόμων από δυο ευπαθείς ομάδες πληθυσμού θα έχει τραγικές συνέπειες» αναφέρουν σε ανακοίνωση τους οι εργαζόμενοι του Ψυχιατρείου Λέρου (ΚΘΛ) 
 
         
Στη Λέρο άρχισαν περίεργες εκδηλώσεις «αλληλεγγύης» με προτροπή του δημάρχου και μερίδας κατοίκων.
Δεδομένου ότι το κτίριο του ΠΙΚΠΑ παραχωρήθηκε στην υπηρεσία πρώτης υποδοχής και ήδη ξεκίνησαν οι εργασίες, για να φιλοξενηθούν προσωρινά εκεί οι οικογένειες των προσφύγων, κι ενώ με ευθύνη του Λιμεναρχείου τοποθετήθηκαν κοντά τα κοντέινερ που παραχωρήθηκαν από τη Frontex, ο δήμαρχος θέλησε ξανά να επιβάλει την απόφασή του για μεταφορά των προσφύγων στον χώρο του ψυχιατρείου (Λέπιδα), όπου νοσηλεύονται περίπου 200 βαριά ψυχικά ασθενείς.
Το βράδυ της Τρίτης συγκλήθηκε έκτακτη συνέλευση κατοίκων σε κινηματοθέατρο με πρόσκληση του δημάρχου και αποφασίστηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για χθες το πρωί έξω από τον χώρο του ΠΙΚΠΑ, με αίτημα τα χρήματα που εξασφαλίστηκαν (για το ΠIΚΠΑ) να χρησιμοποιηθούν για την επισκευή του μισογκρεμισμένου κτιρίου στα Λέπιδα.
Να σημειωθεί ότι το κονδύλι για το ΠΙΚΠΑ είναι πολύ μικρό και σε καμιά περίπτωση δεν φτάνει ούτε στο ελάχιστο για να φιλοξενηθούν οικογένειες με μικρά παιδιά στο μισογκρεμισμένο κτίριο που υποδεικνύει ο δήμαρχος. Η ανακοίνωση καταλήγει στην απειλή ότι δεν θα στηθούν κάλπες, αν δεν γίνει αποδεκτή προηγούμενη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.

Ακρότητες


Πρόσφυγες στο λιμάνι της Λέρου
Πρόσφυγες στο λιμάνι της Λέρου
Το κλίμα στη συνέλευση ήταν τεταμένο, συνοδεύτηκε από ακραίο λόγο, ακόμη και από απειλές ότι θα αναποδογυριστούν τα κοντέινερ της Frontex.
Πρωταγωνιστής της έντασης ήταν ο ίδιος ο δήμαρχος που φώναζε «δεν θα μας πουν αυτοί [οι πρόσφυγες] πού θα πάνε». Εμοιαζε να έχει ξεχάσει ότι το κτίριο του ΠΙΚΠΑ, με απόφαση του υπουργού Υγείας και με την αποδοχή του διοικητή του Νοσοκομείου, αποδόθηκε στην υπηρεσία πρώτης υποδοχής.
Ο υπάλληλος της υπηρεσίας πρώτης υποδοχής, Γιάννης Χρυσανθακόπουλος, προσπάθησε να εξηγήσει στους κατοίκους ότι «εφόσον έχει γίνει η διαδικασία καταγραφής δεν μπορεί εκείνος να τους πει πού θα πάνε και είναι ελεύθεροι να πάνε όπου θέλουν», αλλά κανείς δεν ήταν σε θέση να ακούσει.
Ο δήμαρχος από την πλευρά του είπε: «...να δούμε πώς και να έρχονται οι άνθρωποι αυτοί στην αγορά του νησιού μας και να ψωνίζουν, να παίρνουν ό,τι θέλουν, να μένουν τις ώρες που πρέπει να μείνουν, αλλά όχι αυτή η κατάσταση...». Με δυο λόγια, να ψωνίζουν μεν οι πρόσφυγες, αλλά μετά να μαντρώνονται στο ψυχιατρείο!

Μέρος της λύσης


To κτίριο του ΠΙΚΠΑ στη Λέρο
Το κτίριο του ΠΙΚΠΑ
Οταν χάνεται η ψυχραιμία και οι άνθρωποι αντί να συζητήσουν -ώστε να αμβλυνθούν οι όποιοι φόβοι τους- φωνάζουν, τότε τα πράγματα δεν μπορούν να εξελίσσονται με σωστό τρόπο. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι χώροι φιλοξενίας και η σωστή χρήση είναι μέρος της λύσης κι όχι μέρος του προβλήματος.
Ηδη, στο ΠΙΚΠΑ ξεκίνησαν οι εργασίες. Απομένει να παραχωρηθεί και ο άλλος όροφος του κτιρίου από τον διοικητή του Νοσοκομείου, ώστε να προχωρήσουν και οι επισκευές και οι συνδέσεις με τα δίκτυα.
Στο μεταξύ, Ελληνες και αλλοδαποί κάτοικοι και επισκέπτες έχουν αναλάβει, στον βαθμό που μπορούν, ζητήματα σίτισης και παροχής των αναγκαίων ειδών με εθελοντική προσφορά εργασίας στον χώρο του ΠΙΚΠΑ που καθαρίστηκε, ενώ τοποθετήθηκε πλέγμα, ώστε να διαχωριστεί από το άλλο κτίριο, στο οποίο νοσηλεύονται περίπου 50 ασθενείς.
Κάποιοι ξένοι εθελοντές ταράχτηκαν με τις φωνές και τις ακραίες συμπεριφορές κι έδειξαν να μην τις κατανοούν, τη στιγμή που οι πρόσφυγες έχουν ανάγκη προστασίας και φροντίδας.
Επικοινωνήσαμε με το αρμόδιο υπουργείο και τον υπηρεσιακό υπουργό Γ. Μουζάλα, ο οποίος μάς διαβεβαίωσε ότι η Λέρος είναι μέσα στις προτεραιότητές του και πρόκειται να την επισκεφτεί σύντομα στα πλαίσια της προσπάθειας να δοθούν λύσεις με αμοιβαία συνεννόηση.

«Τραγικές συνέπειες»

Οι εργαζόμενοι του Ψυχιατρείου Λέρου (ΚΘΛ) εξέδωσαν στο μεταξύ ανακοίνωση που (δυστυχώς) τα λέει όλα: «Ο αυτονόητος συγχρωτισμός εκατοντάδων ατόμων από δυο ευπαθείς ομάδες πληθυσμού (ψυχικά ασθενείς και πρόσφυγες) θα έχει τραγικές συνέπειες.
Αφενός, στην υποβάθμιση της καθημερινότητας και της ποιότητας ζωής των ασθενών και των εργαζομένων του ΚΘΛ και αφετέρου στην εγκατάσταση των προσφύγων σε έναν ακατάλληλο χώρο μέσα σε σκηνές, χωρίς καμία υποδομή χώρων υγιεινής και δικτύων, ενόψει μάλιστα της έλευσης του χειμώνα.
»Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου είναι αποκρουστική, γιατί μοναδικό της κριτήριο είναι η “εξαφάνιση” από τον αστικό ιστό των ταλαιπωρημένων αυτών ανθρώπων. Η Λέρος έχει πληρώσει πολλές φορές τις κακές επιλογές της τοπικής και κεντρικής εξουσίας που χρησιμοποιούν τη λογική: λύνω το πρόβλημα, όταν το απομακρύνω από το βλέμμα των πολλών.
»Επιλογές που αποτέλεσαν και τη βασικότερη αιτία για τη διεθνή διαπόμπευση της κοινωνίας της Λέρου. Κλασική περίπτωση η δημιουργία του απομακρυσμένου 16ου περιπτέρου (“των γυμνών”) το 1985 [...] Η δημιουργία ενός κάτεργου στη Λέρο, όχι μόνο δεν είναι απάντηση στη λύση του προβλήματος, αλλά γεννά ξενοφοβία, ρατσισμό και επαναφέρει μνήμες του παρελθόντος με τον επαναστιγματισμό του νησιού. Καλούμε τη λεριακή κοινωνία να υψώσει το ανάστημά της στις αυθαίρετες και επικίνδυνες επιλογές».

Και επί Αδώνιδος

Σημειώνουμε, τέλος, ότι ο σημερινός δήμαρχος Μ. Κόλιας και πριν από δύο χρόνια με επιστολή του στον υπουργό Αδωνι Γεωργιάδη είχε ζητήσει να ανοίξει και να αναμορφωθεί το ψυχιατρείο: «Εχει όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό, τα κτίρια, αλλά και το προσωπικό για να μπορέσει να φιλοξενήσει τους νοσηλευόμενους των μεγάλων ψυχιατρικών νοσοκομείων, γι’ αυτό και προτείνουμε τη μεταφορά τους στο νησί μας», έγραφε ο δήμαρχος με την υπενθύμιση ότι ήδη υπήρχαν εκεί οι κατάλληλες δομές και θα εξαλείφονταν έτσι οι δραματικές συνέπειες για το νησί με την κατάργηση του θεραπευτηρίου.
Προκαλεί όμως τελικά απορία για ποιο λόγο επιμένει τόσο πολύ ο δήμαρχος να κρατήσει ανοιχτό σε όλο του το εύρος το πρώην «κολαστήριο» (όπως το περιγράφουν όλες οι διεθνείς εκθέσεις) πριν με τους ψυχικά ασθενείς και τώρα με τους πρόσφυγες;



Για την υπογραφή διαμαρτυρίας πατήστε εδώ

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

ΤΟ ΝΕΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ ΣΤΟ ΨΝΑ : ΠΡΟΪΟΝ, ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ, ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Το νέο, μέσα σε τέσσερις μήνες, τραγικό συμβάν στο ΨΝΑ-Δαφνί, με το θάνατο τριών μηχανικά καθηλωμένων ασθενών από αναθυμιάσεις λόγω πυρκαγιάς (που προκλήθηκε από μη εξακριβωμένη, μέχρι στιγμής, αιτία) ήλθε όχι μόνο να σηματοδοτήσει ξανά, με τον πιο εφιαλτικό τρόπο, την πλήρη διάλυση των υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, αλλά και ν΄ αναδείξει, με τον πιο ανάγλυφο τρόπο, το ποιός, είναι ο πραγματικά επικίνδυνος : ο ψυχικά ασθενής ή το σύστημα που υποτίθεται ότι αναλαμβάνει την φροντίδα και θεραπεία του. Είναι όλο και πιο σαφές ότι αυτό που ισχύει (και ανέκαθεν ίσχυε, αλλά τώρα, λόγω της κρίσης, γίνεται «εκκωφαντικά ορατό») είναι το δεύτερο.

Για χρόνια οι ασθενείς αυτοί (του λεγόμενου «πρώην 7ου») είναι διαρκώς μηχανικά καθηλωμένοι, χωρίς κανένα θεραπευτικό πλάνο, με τους εφημερεύοντες γιατρούς να καλούνται απλώς να επικυρώσουν την ήδη γραπτή και διαρκώς ισχύουσα οδηγία – κάτι που οδήγησε, πριν λίγα χρόνια, σε άρνηση πολλών εκ των ειδικευόμενων γιατρών, που καλούνταν απλώς να υπογράψουν το «εντέλεσθαι», να εκφράσουν γραπτώς την άρνησή τους να συμμετέχουν σε αυτή την εγκληματική φαρσοκωμωδία. Αλλά ήταν ειδικευόμενοι … όχι ειδικευμένοι….

Και, φυσικά, υπήρξαν και συγκεκριμένες γραπτές προτάσεις για το πώς θα εισάγονταν, σ΄ αυτή την απάνθρωπη και απανθρωποποιητική αποθήκη, θεραπευτικές και αποκαταστασιακές διαδικασίες με στόχο το ξεπέρασμα/κατάργησή της και την μετάβαση των εγκλείστων σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές - κάτι απόλυτα εφικτά, αλλά δαπανηρό (ο ιμάντας είναι πιο φτηνός) και, ταυτόχρονα, έξω από την επικρατούσα ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική στο ΨΝΑ - και όχι μόνο.

Και πριν προλάβει να υπάρξει η όποια αξιόπιστη έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς, την ακριβή εστία της, για το τι ακριβώς έγινε, πόσος καπνός χρειάστηκε να μπει στο τμήμα για να γίνει αντιληπτός, και από ποιόν, πριν οδηγήσει στον θάνατο των ασθενών, γιατί δεν υπήρχαν αισθητήρες καπνού κλπ, κλπ, κλπ, άρχισαν να τροφοδοτούνται τα σενάρια τρόμου από τους ένθεν κακείθεν, γιατρούς, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους, πολιτικούς, για τον «επικίνδυνο ψυχασθενή», για τους 90 του άρθρου 69 ΠΚ, που είναι στο ΨΝΑ (και σημειωτέον, οι 20 εξ΄ αυτών, αν και «επικίνδυνοι», διαμένουν σε ανοικτές σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές!!!). Φυσικά, κανείς δεν μιλάει για τους υπόλοιπους, περίπου 400 νοσηλευόμενους του ΨΝΑ, που αντιμετωπίζονται με τους ίδιους κατασταλτικούς τρόπους, όπως οι «90», ως εξίσου «επικίνδυνοι», κλειδωμένοι, συχνά δεμένοι κλπ.

Ακόμα και η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία, σιγοντάροντας το καθεστώς που ευθύνεται για τον θάνατο αυτών των ασθενών (όπως και δεκάδων άλλων από πολλά χρόνια), χαρακτήρισε υποκριτές όσους τάσσονται ενάντια στη βάρβαρη πρακτική των μηχανικών καθηλώσεων, αν και ξέρει ότι μπορεί να υπάρξει Ψυχιατρική που μπορεί να ασκείται με «ανοικτές πόρτες και χωρίς μηχανικές καθηλώσεις» - αλλά όχι βέβαια η Ψυχιατρική που ασκείται από και υπό την αιγίδα της ΕΨΕ.

Κάποιοι καλοθελητές επαναφέρουν το ζήτημα του «ακέφαλου» (λόγω της προ ολίγων μηνών καθαίρεσης του Π. Θεοδωράκη) της Διοίκησης του ΨΝΑ, λες και δεν ήταν ο Π. Θεοδωράκης που παρουσίασε την απαλλακτική των πάντων ΕΔΕ για τον θανάσιμο τραυματισμό (17/5/15) καθηλωμένου ασθενή από άλλο καθηλωμένο ασθενή που κατάφερε να λυθεί - και εδώ το σύστημα, οι πρακτικές του και η κουλτούρα του, δεν έφταιγε σε τίποτα. Λες και δεν ήταν αυτός που επί των ημερών του βούλιαξε σκόπιμα το ΨΝΑ, διαλύοντας συνειδητά την όποια θεραπευτική δραστηριότητα, ως πιστός τροϊκανός που το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν οι περικοπές των δαπανών και το βίαιο κλείσιμο του ψυχιατρείου. Ηταν αυτός που εφάρμοσε με ανάλγητο τρόπο την πολιτική της πλήρους αποδυνάμωσης από προσωπικό του ψυχιατρείου, πολύ κάτω από τα όρια όχι ασφαλούς, αλλά απλώς υποτυπώδους λειτουργίας.

Και ήταν αυτή την πολιτική που συνέχισε η «ακέφαλη» Διοίκηση του ΨΝΑ και το «αριστερό» Υπουργείο Υγείας, με όλες τις «επιτροπές» να σχεδιάζουν, ακόμα μια φορά επί χάρτου, το περιτύλιγμα μιας όλο και πιο βάρβαρης καθημερινότητας, στην οποία όλοι συμμετείχαν, σχεδιαστές και εκτελεστές.

Επικεντρώνουν όλοι και προβάλουν το ζήτημα των τραγικών ελλείψεων σε προσωπικό. Είναι σαφές ότι αυτό παίζει κομβικό ρόλο. Κάνει την κόπωση του εναπομείναντος προσωπικού να οδηγεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Ωστόσο, η ιδρυματική βία δεν γεννήθηκε τώρα - είναι ένα εγγενές, δομικό χαρακτηριστικό του ιδρύματος. Υπήρχε πάντα. Η επάρκεια του προσωπικού είναι μια εκ των ουκ άνευ προϋποθέσεων για μια θεραπευτική διαδικασία - είναι, ωστόσο, μια αναγκαία, αλλά όχι και ικανή προϋπόθεση. Η βία υπήρχε και όταν το προσωπικό ήταν επαρκές. Είναι και ήταν ανέκαθεν ο τρόπος για την πειθαρχική, επαρκή και αποτελεσματική λειτουργία του ολοπαγούς ιδρύματος.

Όπως λέει ο Franco Basaglia, «…η μόνη υπευθυνότητα που το ίδρυμα αποδίδει στον ασθενή είναι η υπευθυνότητα για το ατύχημα, που σπεύδει να το καταλογίσει στον ασθενή και στην αρρώστια του, απορρίπτοντας οποιαδήποτε σύνδεση ή συμμετοχή στην τραγωδία. Ο ασθενής που έχει απογυμνωθεί από κάθε υπευθυνότητα στη διάρκεια της μακρόχρονης παραμονής του στο ψυχιατρείο, ξαφνικά βρίσκεται ολοκληρωτικά υπεύθυνος για τη μόνη ‘ελεύθερη’ πράξη του, που σχεδόν πάντα συμπίπτει με τον θάνατό του…» («Το πρόβλημα του συμβάντος»).

Η όποια προϋπόθεση «για κάτι» σχετίζεται με αυτό «το κάτι», αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του, αλλά δεν ταυτίζεται μαζί του. Η ίδια προϋπόθεση μπορεί να εξυπηρετήσει και διαμετρικά αντίθετους στόχους. Και εν προκειμένω, το ζήτημα της ψυχιατρικής κουλτούρας και πρακτικής, το «για ποια ψυχιατρική μιλάμε», παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο, έστω και αν αυτός ο πρωτεύων ρόλος, για να μπορεί να λειτουργήσει, χρειάζεται επάρκεια κατάλληλα εκπαιδευμένου προσωπικού.

Το λεγόμενο «πρώην 7ο», οι ολημερίς και δια βίου καθηλωμένοι τρόφιμοι, δεν είναι προϊόν του μνημονίου και της κρίσης. Υπήρχε από πάντα, όπως και οι γνωστές αντίστοιχες συνθήκες σε όλα τα τμήματα και σε όλα τα ψυχιατρεία και τις ψυχιατρικές κλινικές των γενικών νοσοκομείων. Είναι προϊόν της κυρίαρχης Ψυχιατρικής. Αυτό που γίνεται τώρα, είναι ότι, με τα διαδοχικά μνημόνια, η ιδρυματική επάρκεια του κλειστού ολοπαγούς ιδρύματος έχει καταρρεύσει και το σύστημα εκρήγνυται, με τραγικές συνέπειες για τις ζωές των ασθενών - και αυτό αφορά και το ίδιο το προσωπικό (ιδιαίτερα το νοσηλευτικό), που μπορεί ανά πάσα στιγμή να πέσει θύμα της επικινδυνότητας, όχι του όποιου ψυχικά ασθενή, αλλά του ψυχιατρικού συστήματος εντός του οποίου είναι εντεταλμένο να λειτουργεί.

Δεν είναι τυχαίο για το τι συμφέροντα εξυπηρετούν οι κρατούντες της «ακέφαλης» Διοίκησης του ΨΝΑ, με την συνεργασία και την κάλυψη της «αριστερής» ηγεσίας του Υπουργείου, που ένα κτίριο (στο Γκάζι) το οποίο αγοράστηκε με 7.5 εκ. ευρώ (ΕΣΠΑ) για να λειτουργήσει ως ΚΨΥ (αυτό που στα χαρτιά λένε ότι θέλουν να κάνουν προκειμένου να γίνει το κοινοτικό δίκτυο των υπηρεσιών), αντί να το θέσουν σε λειτουργία ως ΚΨΥ, το μετατρέπουν σε στεγαστική δομή (ήδη μεταφέρθηκαν οι πρώτοι ασθενείς από άλλη δομή), με πιθανή φιλοξενία και των εξωτερικών ιατρείων, ακυρώνοντάς το ως ΚΨΥ - τη στιγμή, μάλιστα, που τα ΚΨΥ είναι ελάχιστα και σε κατάρρευση. Ενα σκάνδαλο που θα πληρωθεί ακριβά και με πρόστιμα, αλλά για το οποίο η υποτιθέμενη «αριστερά» του ΨΝΑ δεν είπε κουβέντα και μάλιστα συναίνεσε σε αυτό.

Το ιστορικό Δαφνί, μια ιστορία πόνου και οδύνης από τότε που ιδρύθηκε εδώ και 90 χρόνια, ζει πραγματικά το δικό του «ύστατο σήμερα». Κι΄ άλλα παρόμοια τραγικά γεγονότα θα φέρει η οξυνόμενη οικονομική και κοινωνική κρίση, σε συνδυασμό με την κυρίαρχη ψυχιατρική κουλτούρα, την ολοσχερή αδυναμία λειτουργίας, το «κλείσιμο» για το οποίο προειδοποιούσαμε και που δεν αφορά απλώς στο λουκέτο του Π. Θεοδωράκη, αλλά και στο «καθημερινό κλείσιμο», με την προϊούσα αποδυνάμωση από προσωπικό, την κόπωση, την απελπισία, το αδιέξοδο. Ένα «κλείσιμο» που συνέχισε, σφυρίζοντας αδιάφορα, η 7μηνη «αριστερή» διακυβέρνηση.

Μόνη λύση είναι το άνοιγμα δρόμων προς ένα κοινό μέτωπο των εργαζομένων, των ασθενών, των οικογενειών και των κοινωνικών κινημάτων για μιαν «άλλη» ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική, που θα σέβεται τον ψυχικά πάσχοντα ως υποκείμενο και ως ισότιμο συνομιλητή, στον κοινό αγώνα ενάντια στο σύστημα που παράγει την οδύνη και απεργάζεται την καταστροφή όλων.

Πρέπει να χυθεί άπλετο φως στο τι ακριβώς έγινε και πέθαναν από την πυρκαγιά οι τρεις ασθενείς, να μην κυριαρχήσει κανένας αποπροσανατολισμός από την αποκάλυψη των πραγματικών συμβάντων και των αιτιών γι΄ αυτά Να απαιτηθούν και να διεκδικηθούν μαζικές προσλήψεις προσωπικού, άνοιγμα του ψυχιατρείου στην κοινότητα, κατάργηση των κατασταλτικών μεθόδων, των μηχανικών καθηλώσεων και της κλειδωμένης πόρτας, απόρριψη των καμερών και των απομονώσεων, συνειδητοποιώντας ότι ο μόνος τρόπος για ν΄ αποφευχθούν άλλα χειρότερα είναι ο κοινός αγώνας για την αμοιβαία χειραφέτηση ασθενών και προσωπικού.




7 Σεπτεμβρίου 2015