Συσπειρωση

Συσπειρωση

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Επιστολή της ΠΟΣΟΨΥ προς τους Υπουργούς Υγείας και Δικαιοσύνης.

Αξιότιμοι Υπουργοί κ. Κουρουμπλή και κ. Παρασκευόπουλε,

Στις 12/8/15 περιήλθε στην γνώση της ΠΟΣΟΨΥ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Οργανώσεων-Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία), μέσω δημοσιεύματος της Εφημερίδας Συντακτών, το παρακάτω περιστατικό.

Ψυχικά ασθενής, ανασφάλιστος και παρακολουθούμενος ψυχοθεραπευτικά και φαρμακευτικά από το Ιατρείο Αλληλεγγύης Πατησίων δέχτηκε σωματικό έλεγχο από όργανα της τάξης κατά την άφιξη του στο λιμάνι της Σαμοθράκης. Πάνω του βρέθηκε ένα... κουτί xanax (αγχολυτικό ευρείας χρήσης) το οποίο συνιστά μέρος της φαρμακευτικής του αγωγής. Το εύρημα αυτό κρίθηκε αρκετό από τα όργανα της τάξης που πραγματοποίησαν τον έλεγχο προκειμένου ο εν λόγω ψυχικά ασθενής να συλληφθεί, να επιστρέψει στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολής (πληρώνοντας ο ίδιος ο συλληφθείς το εισιτήριο Σαμοθράκη-Αλεξανδρούπολη!), να ενεργοποιηθεί η διαδικασία του αυτόφωρου, να δικαστεί και να καταδικαστεί σε 2 μήνες φυλάκιση με 3ετή αναστολή.
Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα δεν βρέθηκε απολύτως τίποτε άλλο κατά τον έλεγχο των διωκτικών αρχών στον συγκεκριμένο ασθενή που να δικαιολογεί την ενεργοποίηση της διωκτικής και καταδικαστικής διαδικασίας εναντίον του. Είχε στις αποσκευές του το φάρμακο του.
O συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης από τις λιμενικές και δικαστικές αρχές, ενός ανθρώπου με πρόβλημα ψυχικής υγείας που λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, την οποία αυτονόητα έχει μαζί του κατά την όποια μετακίνησή του - αντιμετώπιση που, με πρωτοφανή τρόπο, ποινικοποιεί την ίδια τη λήψη της φαρμακευτικής αγωγής - έχει αναστατώσει την ΠΟΣΟΨΥ.
Παρακαλούμε πολύ να ασχοληθείτε με το περιστατικό και να μεριμνήσετε ώστε να αποδοθούν οι δέουσες ευθύνες σε όσους αναλογούν, τόσο στην πράξη των λιμενικών (και αυτών που τους δίνουν τις σχετικές οδηγίες), όσο και στον τρόπο άσκησης της Δικαιοσύνης, γιατί, κατά την άποψή μας, έχουμε, εν προκειμένω, πολύ πιθανώς , περίπτωση κακοδικίας.
Για το συγκεκριμένο περιστατικό θα ενημερωθούν και η Επιτροπή Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ψυχικά Ασθενών , ο σύμβουλος του Υπουργού Υγείας για τα δικαιώματα των ασθενών καθώς και η Διεύθυνση Ψυχικής Υγείας του Υπ. Υγείας

Με εκτίμηση,

Το Γεν. Συμβούλιο της ΠΟΣΟΨΥ
Ο Αντιπρόεδρος, Παπάζογλου Ι.
Η Γεν.Γραμμματέας, Αγγελή Κ.

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Ένα σχόλιο από την Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση για την απάντηση του κ. Α. Ξανθού στο ygeia360


 


Ο κ. Ξανθός, με δηλώσεις του, έχει ταχτεί ξεκάθαρα υπέρ των «λευκών κελιών».



«Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός μιλώντας στο ΑΠΕ ΜΠΕ αναγνωρίζει ότι υπάρχει υποστελέχωση των δομών, αλλά εξηγεί ότι περιστατικά σαν αυτό που συνέβη στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής στο Δαφνί, όπου ασθενής δολοφόνησε ασθενή είναι ακραία, δύσκολα, με βαριά ψυχοπαθολογία. “Σε αυτές τις περιπτώσεις - αν δεν υπάρχουν ειδικές μονάδες απομόνωσης, εξειδικευμένο και επαρκές προσωπικό-το σύστημα νοσηλείας είναι ‘ευάλωτο’ σε τέτοιες ιδιαίτερα σοβαρές και ακραίες ψυχικές διαταραχές”, επισημαίνει ο Ανδρέας Ξανθός, ο οποίος τονίζει ότι η έλλειψη προσωπικού είναι μόνο μια παράμετρος στο πρόβλημα».

Τα ανωτέρω, μεταξύ και άλλων, δηλώσεων του Α. Ξανθού, δημοσιεύονται στην Capital της20/5/15.

Τι λέει εδώ ο κ. Ξανθός; Λέει ότι χρειάζονται οι «απομονώσεις» (τα «ήσυχα δωμάτια», ή «λευκά κελιά», όλα είναι συνώνυμα) γι΄ αυτές τις «ακραίες», όπως τις χαρακτηρίζει, περιπτώσεις (χαρακτηρισμός και ταυτόχρονα κατασκευή της κυρίαρχης ψυχιατρικής) και ότι δεν είναι θέμα απλώς έλλειψης προσωπικού, γιατί τοίζει ότι αυτή η έλλειψη είναι μόνο μια παράμετρος. Αρα, είτε με επαρκές, είτε χωρίς επαρκές προσωπικό, ο κ. Ξανθός (και οι περί αυτόν σύμβουλοι της ψυχικής υγείας) είναι υπέρ της ίδρυσης των «λευκών κελιών». Πιο καθαρά δεν μπορούσε να τα πει. Προς τι σπεύδει τώρα να το διαψεύσει;

Επιπλέον, εκτός από τα δημοσιεύματα του ygeia360, θα πρέπει να παρακολουθεί και τα άλλα δημοσιεύματα, όπως, πχ, αυτό της Καθημερινήςτης 9/8/15. Εκεί η υποδιοικήτρια του ΨΝΑ (Δαφνί) μιλάει για την επίσημη απόφαση της Διοίκησης και του ιατρικού σώματος του ψυχιατρείου να εγκαταστήσουν σε κάθε τμήμα οξέων περιστατικών του ψυχιατρείου ένα «ήσυχο δωμάτιο», τοποθετώντας μέσα σ΄ αυτό και μια κάμερα και ότι έχουν μπει και σε διαδικασία διαγωνισμού για τις κάμερες, έχουν πάρει και δυο προσφορές από εταιρείες και έχουν, επίσης, απευθυνθεί και μάλλον έχουν πάρει την έγκριση από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων (γιατί από την Επιτροπή δήθεν «Προστασίας» των Δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων όχι μόνο έγκριση έχουν πάρει, αλλά και οδηγίες και πίεση, εδώ και χρόνια, για την κατά το δυνατόν ταχύτερη εγκατάσταση των απομονώσεων). Εκεί θα τοποθετούνται «διεγερτικοί» ασθενείς που δεν ησυχάζουν εύκολα, λέει η υποδιοικήτρια του ΨΝΑ, ενώ ο κ. Ξανθός μιλάει για «ακραίες περιπτώσεις» - αν και, στην ουσία, και οι δυο μιλάνε για το ίδιο πράγμα, την δομική λειτουργία του συστήματος στη βάση των καθηλώσεων, των απομονώσεων και της καταστολής.

Αν διαφωνεί ο κ. Ξανθός με τα όσα ετοιμάζει η υποδιοικήτρια και οι γιατροί το ΨΝΑ (λες και λειτουργούν ερήμην του Υπουργείου), γιατί δεν έσπευσε να βάλει φρένο στις ενέργειές τους; Γιατί δεν το κάνει τώρα; Ακόμα και μέσω του ygeia360; Γιατί, προφανώς, είναι οδηγίες των υπηρεσιών, των συμβούλων κλπ, των οποίων είναι επικεφαλής.

Τέλος, η δήλωσή του, στο πλαίσιο των ανωτέρω, ότι ακόμα κι΄ αν κλείσουν (σταδιακά) τα ψυχιατρεία, στην «αρχή τουλάχιστον», θα πρέπει να διατηρηθούν κάποιες ψυχιατρικές δομές που προσφέρουν υπηρεσίες στα πολύ βαριά περιστατικά. (υπογρ. δική μας). Από μόνη της, η δήλωση αυτή επιχειρηματολογεί υπέρ της δημιουργίας δομών «διαβαθμισμένης επικινδυνότητας» (με κλειστό και κλειδωμένο ένα κομμάτι του τμήματος οξέων περιστατικών, με δωμάτια απομόνωσης, κάμερες και, φυσικά, τις μηχανικές καθηλώσεις, αλλά και άλλα «ειδικά» τμήματα), τέτοιων που απαιτεί η άσκηση της εκσυγχρονισμένης μορφής του κυρίαρχου ψυχιατρικού παραδείγματος. Που είναι η ίδια, είτε εντός, είτε εκτός των ψυχιατρείων, στα γενικά νοσοκομεία, σε πολλούς ξενώνες και οικοτροφεία και με τις ελάχιστες και αποδεκατισμένες κοινοτικές υπηρεσίες ως ομοιώματα «κοινοτικών» υπηρεσιών (ως κουλτούρα και πρακτική) και σε αναμονή του οριστικού τους κλεισίματος.

Οσο για την «εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ», είναι σαφής στο κείμενο της ανακοίνωσης της Συσπείρωσης, ο κατ΄ αναλογίαν και ειρωνικός χαρακτήρας της αναφοράς της. Είναι προφανές (και αυτό μπορούμε βάσιμα να το αποδείξουμε αν και όταν χρειαστεί), ότι υπάρχει μια άλλη εργαλειοθήκη, πιο ειδική επί του θέματος, από την οποία αντλεί και σχεδιάζει η «ομάδα εργασίας για την επεξεργασία του στρατηγικού σχεδιασμού για την ψυχική υγεία» και αυτή είναι η εργαλειοθήκη της κατασταλτικής ψυχιατρικής, στην σύγχρονη, νεοφιλελεύθερη εκδοχή της.
 

ΤΑ ΚΤΙΡΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟΥ ΤΗΣ ΛΕΡΟΥ ΞΑΝΑΝΟΙΓΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ;




ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ



ΤΑ ΚΤΙΡΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟΥ ΤΗΣ ΛΕΡΟΥ ΞΑΝΑΝΟΙΓΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ;



Ζούμε όλοι μας καθημερινά την τραγωδία που βιώνουν και την βάρβαρη/δολοφονική αντιμετώπιση που έχουν από την Ευρώπη του δήθεν «Διαφωτισμού» τα ολοένα αυξανόμενα κύματα προσφύγων και μεταναστών από την Ασία και την Αφρική. Κύματα που έχει προκαλέσει ο ευρωπαϊκός και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, πρώτον, μέσω της παγκοσμιοποίησης, με την οικονομική αφαίμαξη και την εξοντωτική εκμετάλλευση των περισσότερων χωρών του πλανήτη και δεύτερον, με τους πολέμους που διεξήγαγαν οι ίδιοι, ή υποκίνησαν, για τον έλεγχο των χωρών των οποίων την αφαίμαξη ήθελαν να διαιωνίσουν, ενάντια στην ντόπια αντίσταση και εξέγερση κινημάτων που υπεράσπιζαν εθνική ανεξαρτησία και εθνικό πλούτο και για την απαλλαγή από «μη συνεργάσιμα» καθεστώτα. Μια παγκοσμιοποίηση ως ελεύθερη κίνηση για τις όποιες και όπου ληστρικές επιδιώξεις του κεφαλαίου, αλλά με υψωμένα και θανατηφόρα σύνορα ενάντια στην ανεμπόδιστη και ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων, των λαών, που σπρώχνονται και εξαναγκάζονται στη μαζική φυγή, ως συνέπεια των αφόρητων και αβίωτων συνεπειών των ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων.

Χρησιμοποιώντας και την Ελλάδα σαν μια σιδερόφραχτη πύλη απόκρουσης και αποπομπής, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις που λειτουργούν στα πλαίσια των πολιτικών της (Frontex κλπ), είναι υπεύθυνες αφενός για τον καθημερινό θάνατο εκατοντάδων στην Μεσόγειο και για τον εγκλεισμό, το καθημερινό βασανιστήριο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στις χώρες «εισόδου» (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία), καθώς και για την εγκατάλειψη, όσων δεν είναι έγκλειστοι, στους δρόμους, χωρίς στέγη, τροφή, στοιχειώδη μέσα επιβίωσης, παροχή υπηρεσιών υγείας κλπ, με μόνη προοπτική τις απεγνωσμένες προσπάθειες δαπανηρής και συχνά θανατηφόρας διαφυγής προς την Ευρώπη, ή, το συνηθέστερο, την απέλαση στην χώρα προέλευσης.

Είναι φανερό ότι τα μεταναστευτικά και προσφυγικά κύματα δεν έχουν προβλεπτό τέλος και η λύση δεν πρόκειται να δοθεί από την «υπάρχουσα κυρίαρχη τάξη πραγμάτων», αλλά ενάντια σ΄ αυτήν, την ΕΕ και τα συνοριακά της φρούρια, καθώς και τους εγχώριους, παλαιούς, ή νεόκοπους εντολοδόχους της.

Βλέπουμε καθημερινά τι γίνεται στα νησιά του Αιγαίου, την στάση των τοπικών αρχών στην Κω και αλλού, την απλώς παθητική, ανήμπορη και εντέλει διαχειριστική, στα πλαίσια της ΕΕ, λειτουργία της δήθεν «αριστερής» κυβέρνησης απέναντι στην καθημερινή τραγωδία που βιώνουν οι μετανάστες και τα απάνθρωπα και θανατηφόρα αδιέξοδα που κλιμακώνονται από τον ίδιο τον τρόπο αντιμετώπισής τους.

Εν προκειμένω, θα επισημάνουμε ένα σημείο, μια μόνη πτυχή του προβλήματος, που, όπως έχει δείξει η ιστορία, μπορεί να πάρει μεγάλες και απρόβλεπτες διαστάσεις. Στην Λέρο, όπου η κατάσταση είναι αντίστοιχα περίπλοκη και αδιέξοδη, όπως σε όλες στις περιοχές εισόδου και όπου υπάρχει η ίδια έλλειψη κεντρικής πολιτικής και αφιλόξενη, γραφειοκρατική και ρατσιστική αντιμετώπιση του προβλήματος, εν μέσω διχογνωμιών, ντόπιων και κεντρικών, για παροχή μιας ουσιαστικής φιλοξενίας (που θα ήταν η διάθεση δημόσιων οικημάτων και η μίσθωση ξενοδοχείων, ως δομών καθαρής φιλοξενίας και κατ΄ ουδένα τρόπο φύλαξης/κράτησης, με διασφάλιση της ταχύτατης διέλευσης προς το κέντρο, ή τον προορισμό που επιθυμεί ο πρόσφυγας ή μετανάστης) ανακοινώθηκε η απόφαση του Υπουργού Υγείας Π. Κουρουμπλή να παραχωρηθεί ένα κτίριο του ΠΙΚΠΑ, που φιλοξενούσε άτομα με βαριές νοητικές και σωματικές αναπηρίες. Αυτά τα άτομα υπάρχουν ακόμα, αλλά έχουν ελαττωθεί πολύ και έτσι έχουν αφήσει «χώρο» για τους πρόσφυγες. Η παραχώρηση του άδειου κτιρίου του ΠΙΚΠΑ, ωστόσο, όπως τονίζεται σε δελτίο Τύπου του Δήμου Λέρου, γίνεται δεκτή σε προσωρινή βάση (και με την προϋπόθεση της κατάλληλης και επαρκούς φύλαξης κλπ), μέχρις ότου επισκευαστεί κτίριο μέσα στα Λέπιδα, στον παραδοσιακό και, πλέον, περίπου άδειο χώρο του ψυχιατρείου Η κατάσταση των κτιρίων εκεί είναι τόσο κακή (τα έχουν αφήσει να καταρρεύσουν τελείως) ώστε δεν ήταν δυνατή ούτε η υπό κακές συνθήκες «φιλοξενία».

Επικαλούνται λόγους «έκτακτης ανάγκης», αλλά το ζήτημα είναι ότι και στο παρελθόν, και πάλι για λόγους «έκτακτης ανάγκης» (για τους πλεονάζοντες ψυχικά ασθενείς στο Δαφνί και στα άλλα ψυχιατρεία της χώρας), χρησιμοποιήθηκαν οι ιταλικοί στρατώνες της Λέρου για να δημιουργηθεί, από την κυρίαρχη ψυχιατρική και το κράτος, το σκανδαλώδες ψυχιατρείο της Λέρου.

Οι ίδιοι χώροι, είχαν χρησιμοποιηθεί, για λόγους πάλι «έκτακτης ανάγκης», επειδή υπήρχαν, επειδή ήταν διαθέσιμοι και άδειοι, για τις σχολές «εθνικής διαπαιδαγώγησης» της Φρειδερίκης για τους ανταρτόπαιδες της εποχής και αργότερα, για τους πολιτικούς εξόριστους της χούντας.

Ηδη, όταν μειώθηκε δραματικά ο πληθυσμός του ψυχιατρείου μετά το τέλος του μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος στη Λέρο (που έμεινε ανολοκλήρωτο), είχαν αρχίσει «διάχυτα» να συζητούνται οι πιθανοί πληθυσμοί που, ως έγκλειστοι, θα διαδέχονταν τους προηγούμενους - γινόταν αναφορά σε άλλους ψυχικά ασθενείς, ή ανάπηρους, που θα ήταν επιθυμητό να μεταφερθούν, ή, αργότερα, και στην χρησιμοποίηση των χώρων για τους μετανάστες που, όσο περνούσαν τα χρόνια, μετά το 2000, άρχισαν να αυξάνονται, όλο και περισσότερο κάθε χρονιά.

Αντλώντας από την εμπειρία της ιστορίας, σε συνδυασμό την κατάσταση όπως διαμορφώνεται σήμερα, είναι πολύ πιθανό, τόσο από την παρούσα κυβέρνηση, όσο και από όποια την διαδεχτεί στην διαχείριση του υπάρχοντος συστήματος και ως εντολοδόχος της ΕΕ, η Λέρος να χρησιμοποιηθεί εκ νέου ως στρατόπεδο, αυτή τη φορά για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Το ΠΙΚΠΑ, που αποτελεί μέρος του ΚΘ Λέρου, μπορεί κάλλιστα, όπως διεκδικείται από πολλές πλευρές, να είναι απλώς το πρώτο βήμα «προς τα μέσα». Τα κτίρια, βέβαια, χρειάζονται πολλή δουλειά για να γίνουν κατοικήσιμα, αλλά είναι σίγουρο ότι οι κρατούντες δεν θα τα ανασκευάσουν παραπάνω από το στοιχειωδώς αναγκαίο. Ο κίνδυνος, αν δεν υπάρξει η δέουσα επαγρύπνηση, είναι η Λέρος να γίνει σε μερικά χρόνια, ο χώρος εγκλεισμού των μεταναστών για όλο το Αιγαίο. Η κυβέρνηση του Σύριζα θα φέρει πρωταρχική ευθύνη γι΄ αυτό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τριήμερο για την «αποτίμηση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στη Λέρο», που έγινε στη Λέρο, στις 19-21/6/15, ο αναπληρωτής Υπουργός Υγείας Α. Ξανθός, που ήταν παρών εκεί, σύμφωνα με σχετικά δημοσιεύματα του Τύπου, συζήτησε με τους τοπικούς παράγοντες και μεσολάβησε για την παραχώρηση κτιρίου του ΠΙΚΠΑ για την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των προσφύγων και των μεταναστών (με κατατεθειμένη, ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε, τη θέση των τοπικών παραγόντων για μεταφορά προς «τα μέσα»), την ίδια στιγμή που ένα από τα θέματα του τριήμερου ήταν η κριτική που γινόταν στην ολοκληρωτική εγκατάλειψη των κτιρίων μέχρι της πλήρους κατάρρευσής τους και στο γεγονός ότι δεν λήφθηκε καμιά πρόνοια να μετατραπούν, πχ, σε μουσείο ψυχιατρικής και πολιτικής ιστορίας (όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από τα ποικίλων ειδών στρατόπεδα της Λέρου), σε χώρους πολιτισμού κλπ.

Στο να δοθεί το κτίριο του ΠΙΚΠΑ, το οποίο βρίσκεται εντός του κοινωνικού ιστού του νησιού, για προσωρινή χρήση για τους μετανάστες - και υπό την μορφή φιλοξενίας και όχι κέντρου κράτησης/στρατοπέδου - τη στιγμή που είναι εγκαταλειμμένοι στο δρόμο, δεν θα μπορούσε να υπάρξει, κατ΄ αρχήν, αντίρρηση.

Η βάσιμη ανησυχία προκύπτει από το γεγονός ότι η διαδικασία που ακολουθείται, είναι προϊόν ποικίλων αντιδράσεων για εγκατάσταση χώρων υποδοχής και φιλοξενίας (ακόμα και «κέντρων κράτησης») εντός του κοινωνικού ιστού, ενώ ακόμα και το ΠΙΚΠΑ θεωρείται, λόγω της θέσης του, μη επιτρέψιμο. Το ίδιο έγινε και με άλλους χώρους που ήταν άδειοι και διαθέσιμοι, αλλά κοντά στον κοινωνικό ιστό. Στόχος είναι ο εγκλεισμός μέσα στους άδειους χώρους του ψυχιατρείου, πέρα και πολύ μακράν του κοινωνικού ιστού, χώρους ελεγχόμενους και αποστειρωμένους.

Ανοίγοντας αυτή την «πόρτα εισόδου» στο παλιό ψυχιατρείο, με όλη την ιστορία που φέρνει πάνω του, η κυβέρνηση του Σύριζα παίρνει πάνω της μια μεγάλη ιστορική ευθύνη : ν΄ ανοίξει, με άλλη μορφή και κατά τα φαινόμενα πολύ χειρότερη, την πάλαι ποτέ «Λέρο». Είναι γνωστό ότι «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις» (αν και, θα προσθέταμε, όχι πάντα). Ακόμα και σ΄ αυτό, η «πρώτη φορά αριστερά», κινδυνεύει να είναι πολύ πιο δεξιά απ΄ όσο μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί.

Θα πρέπει να υπάρξει καθολική κινητοποίηση στην Ελλάδα και διεθνώς ενάντια στην όποια προοπτική και την όποια προετοιμασία να ξανανοίξει η Λέρος ως χώρος εγκλεισμού, αυτή τη φορά για μετανάστες και πρόσφυγες.





18/8/2015





ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

ΟΧΙ ΣΤΑ «ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ» ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ


ΟΧΙ ΣΤΑ «ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ» ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ




Με αφορμή τον θάνατο που προκάλεσε καθηλωμένος ασθενής, που κατάφερε να λυθεί, σε άλλο καθηλωμένο ασθενή, στις 17 Μαίου στο 3ο ΨΤΕ του ΨΝΑ, ιατρικό σώμα και Διοίκηση του ψυχιατρείου, προφανώς και υπό τις κατευθυντήριες οδηγίες του Υπουργείου Υγείας (της «πρώτη φορά αριστεράς») αποφάσισαν να προχωρήσουν, με ταχείς ρυθμούς, στη ίδρυση των από καιρού επιδιωκόμενων και κατ΄ ευφημισμόν αποκαλούμενων «ήσυχων δωματίων», δηλαδή των «δωματίων απομόνωσης» (seclusion rooms) και στην πράξη, «λευκών κελιών».

Ηδη, στο τμήμα που έγινε το συμβάν, έγινε και το πρώτο βήμα : αφαιρέθηκαν τα δυο από τα τρία κρεβάτια από ένα θάλαμο, στον οποίο παραμένει κλειδωμένος, και ταυτόχρονα καθηλωμένος, ο ασθενής που διέπραξε τον θανάσιμο τραυματισμό. Το σύστημα αυτό (διαμόρφωση δωματίου απομόνωσης με έλεγχο μέσω κάμερας) θα εφαρμοστεί σε όλα τα ΨΤΕ του ΨΝΑ.

Να σημειωθεί ότι, σ΄ αυτή την περαιτέρω «εκσυγχρονιστική παλινδρόμηση» του ΨΝΑ, την κατασταλτική και αντιθεραπευτική του μετάλλαξη, συμφωνούν, πέρα από το ιατρικό σώμα, ο εκπρόσωπος της Πενταμελούς Επιτροπής της ΕΙΝΑΠ και το σωματείο των εργαζομένων που ελέγχεται από τον Σύριζα.

Ενας από τους λόγους που δεν είχαν δημιουργηθεί μέχρι τώρα τα «δωμάτια απομόνωσης» στο ΨΝΑ, αν και η πλειονότητα του ψυχιατρικού σώματος και σωματείων νοσηλευτών τα επεδίωκαν, ήταν η ίδια η «αρχιτεκτονική» του ανασκευασθέντος μετά τον σεισμό του 1999 ΨΝΑ, όπου στα τμήματα εισαγωγών δεν είχαν προβλεφθεί χώροι για τέτοια δωμάτια και η χρήση ενός εκ των υπαρχόντων θαλάμων γι΄ αυτό το σκοπό θα ισοδυναμούσε με μείωση των διατιθέμενων κανονικών κλινών.

Υπήρξαν, ωστόσο, επανειλημμένες γνωμοδοτήσεις της κατ΄ ευφημισμόν «Επιτροπής (δήθεν) Προστασίας Δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων», η οποία είχε προτείνει όχι μόνο την, βάσει υποτίθεται «πρωτοκόλλου», συστηματική χρήση των μηχανικών καθηλώσεων, αλλά και την δημιουργία «δωματίων απομόνωσης», με παρακολούθηση μέσα από κάμερες, στις μονάδες νοσηλείας, αλλά ακόμα και σε δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, ξενώνες και οικοτροφεία. Στο ΨΝΑ, μάλιστα, είχε υπάρξει και απόπειρα τοποθέτησης ενός πλέγματος από κάμερες σε όλη την περίμετρο του νοσοκομείου από τον προ ετών Διοικητή και με σχετική προϋπηρεσία στο Στρατό και άλλες υπηρεσίες, Αθ. Κοσμόπουλο – ενέργεια που δεν τελεσφόρησε λόγω των αντιδράσεων που προκάλεσε. Τώρα, όλοι οι παραπάνω, βρήκαν την ευκαιρία… είναι επί το έργον (βλ σχετικό δημοσίευμα τηςΚαθημερινής της 9/8/15).

Επικαλούνται, και πάντα επικαλούνταν, ότι αυτά τα κατασταλτικά μέτρα αποτελούν την πάγια λειτουργία του κυρίαρχου ψυχιατρικού συστήματος σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Κανείς δεν το αρνήθηκε. Απλώς, σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο υπάρχουν, ταυτόχρονα, πολλές εναλλακτικές εμπειρίες από μιαν «άλλη ψυχιατρική» (αυτήν που υποτίθεται ότι θα ήταν το ζητούμενο της λεγόμενης «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», αν ποτέ είχε έστω και ελάχιστα κατανοηθεί τι είναι και είχε επιδιωχθεί), που σέβεται τον άνθρωπο και τα πλήρη δικαιώματά του (έμπρακτα και όχι στα λόγια), δεν τον ανάγει σε διαγνωστική κατηγορία, δεν τον μετατρέπει σε «αντικείμενο», σε «πράγμα» - στο οποίο, στο βαθμό που δεν ανταποκρίνεται στον μονόδρομο του ψυχοφάρμακου (ή και ταυτόχρονα), δεν του επιφυλάσσεται παρά η απομόνωση και το δέσιμο, συχνά από το ένα χέρι, ή το πόδι, σαν το σκυλάκι (αυτή η άθλια και, πέρα από επικίνδυνη, επιπλέον, παράνομη πρακτική, ακόμα και με τα κριτήρια για τις καθηλώσεις του κυρίαρχου συστήματος). Μια «άλλη ψυχιατρική» που, ενάντια στη φτώχεια των «θεραπευτικών» επιλογών της παραδοσιακής ψυχιατρικής, διαλέγεται, συνοδεύει, αναζητά, επινοεί, αντί να ελέγχει, να καταστέλλει και να παγιώνει και/ή να παράγει την αρρώστια.

Οσοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα της «ασφαλούς» αντιμετώπισης της «επικινδυνότητας» μέσω της κάμερας, θα πρέπει να επιδιώξουν να δουν τα δεκάδες βίντεο από πλήθος περιπτώσεων, τραβηγμένα μέσα ακριβώς από αυτές τις κάμερες, που έδειχναν πώς πέθαινε, μέσα στην απομόνωση, καθηλωμένος ασθενής, ενώ η κάμερα «έβλεπε», το συμβάν καταγράφονταν, αν και κανείς «δεν έβλεπε» πίσω από την κάμερα.

Η αναγωγή του λειτουργού ψυχικής υγείας σε απόμακρο επιτηρητή του ασθενή πίσω από την κάμερα αποδομεί περαιτέρω τα όποια υπολείμματα δυνατότητας και δεξιοτήτων για σύναψη θεραπευτικής σχέσης, για πλησίασμα και διάλογο με τον ασθενή, οδηγεί τις εγγενώς αλλοτριωτικές σχέσεις μέσα στον κυρίαρχο ψυχιατρικό θεσμό στα ακραία όρια της αποξένωσης. Αντί να υπάρξει μέριμνα για την εκπαίδευση των λειτουργών στην ανάπτυξη θεραπευτικών σχέσεων, τους οδηγούν στην μετατροπή τους σε απλούς σωφρονιστικούς υπαλλήλους. Κάτι που έρχεται «να δέσει» και με την προϊούσα αποψίλωση από προσωπικό των μονάδων ψυχικής υγείας, οπότε η κάμερα θα λειτουργεί, επιπλέον, και ως υποκατάστατό του. Παράλληλα, από τη στιγμή που ένας ασθενής θεωρηθεί «επικίνδυνος» και διαχειρίσιμος μόνο μέσα από το «λευκό κελί», αυτό λειτουργεί εν συνεχεία ως ταμπέλα που τον επικαλύπτει ως υποκείμενο και τον χαρακτηρίζει ως τον εν δυνάμει και ανά πάσα στιγμή «επικίνδυνο», με το «λευκό κελί» πάντα «ανοικτό» γι΄ αυτόν. Επιπλέον, η εμπειρία, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλά μέρη της Ευρώπης, έχει δείξει ότι το «δωμάτιο απομόνωσης» δεν χρησιμοποιείται, όπως αρχικά παρουσιαζόταν στα εγχειρίδια του κυρίαρχου ψυχιατρικού παραδείγματος, ως εναλλακτική στην καθήλωση, αλλά, συνήθως κάποιος/α είναι και στο «λευκό κελί» και δεμένος/η (όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα της Καθημερινής και για τον ασθενή του 3ου ΨΤΕ του ΨΝΑ). Τέλος, και ως επιστέγασμα αυτής της μονόδρομης (και αυτοαναιρούμενης) λογικής της «ασφάλειας» απέναντι στην μ΄ αυτό τον τρόπο κατασκευαζόμενη «επικινδυνότητα», τι θα εμποδίσει να υπάρξει, σ΄ ένα επόμενο στάδιο, η τοποθέτηση καμερών σε όλους τους θαλάμους της μονάδας ψυχιατρικής νοσηλείας, στους διαδρόμους, στο καθιστικό και στην τραπεζαρία;

Η δημιουργία των «λευκών κελιών» στο ΨΝΑ (και σε λίγο στο Δρομοκαίτειο και παντού) βασίζεται στην παράδοση της κατασταλτικής ψυχιατρικής, αλλά η δημιουργία τους εν προκειμένω από την δήθεν «αριστερή» κυβέρνηση του 3ου και χειρότερου μνημονίου, σηματοδοτεί τη υιοθέτηση της στροφής στο επιβαλλόμενο από τη ΕΕ «κράτος ασφαλείας», σε περαιτέρω κατασταλτικές πρακτικές, εν μέσω μιας ολοένα και διαλυόμενης ψυχικής υγείας, με την επίκληση του μύθου της «επικινδυνότητας του ψυχικά ασθενή» και την κατασκευή του λεγόμενου «δύσκολου» ασθενή, μια κατασκευή της ψυχιατρικής, όπως δική της κατασκευή, της δικής της διαχείρισης των πραγμάτων, ήταν και το τραγικό συμβάν που διαπράχθηκε στις 17 Μαίου στο ΨΝΑ. Το συμβάν, δηλαδή, το οποίο σερβιρίστηκε για μιαν ακόμη φορά, από τον τότε Διοικητή Π. Θεοδωράκη και όλους τους εμπλεκόμενους και ιθύνοντες του Υπουργείου, στη βάση της αν-ευθυνοποίησης της λειτουργίας του ψυχιατρικού θεσμού και της συστηματικής υπ-ευθυνοποίησης του πιο αδύναμου να υπερασπιστεί τον εαυτό του και ουσιαστικής συσκότισης της ιδιαίτερης διαδρομής του - μέσα, δηλαδή, από ποια ιστορία σχέσεων, αντιμετώπισης και αναγκών που έμειναν αναπάντητες, έφτασε ως εκεί. Αντί να τεθεί σε επερώτηση ο ψυχιατρικός θεσμός, η απάντηση ήταν, ως συνήθως, ο περαιτέρω έλεγχος, απομόνωση και καταστολή του θύματος που κατασκευάστηκε και εγκλωβίστηκε στον ρόλο του θύτη.

Αλλωστε, η δημιουργία των «λευκών κελιών» είχε προαναγγελθεί από τον αναπληρωτή Υπουργό Υγείας Α. Ξανθό και το επιτελείο του της Ψυχικής Υγείας αμέσως μετά το τραγικό συμβάν, τόσο σε ανακοίνωση του Υπουργείου που μιλούσε για την εφαρμογή των «κατευθυντήριων αξόνων» για την αντιμετώπιση των «δύσκολων περιστατικών», όσο και σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Capital.

Η επίκληση των «κατευθυντήριων αξόνων» και της «διεθνούς κυρίαρχης ψυχιατρικής πρακτικής» θυμίζει, εν προκειμένω και κατ΄ αναλογίαν, την υιοθέτηση, από την κυβέρνηση της μνημονιακής «αριστεράς», της εργαλειοθήκης (toolkit) του ΟΟΣΑ για την ακραία νεοφιλευθεροποίηση και ιδιωτικοποίηση της οικονομίας, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της ελεύθερης αγοράς και τις ορέξεις του διεθνούς κεφαλαίου.

Και εν μέσω όλων αυτών, η δημιουργία του δικαστικού ψυχιατρείου, αν και δεν συζητιέται ανοιχτά αυτή τη στιγμή, δεν έπαψε να είναι επί θύραις-το ίδιο όπως και το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων (χωρίς, δηλαδή, ολοκληρωμένο δίκτυο κοινοτικών υπηρεσιών, εναλλακτικών στον εγκλεισμό σε συνδυασμό με τη στήριξη από ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος), που, μετά τις εκλογές, «έμεινε στη μέση». Τόσο η ΕΕ όσο και οι νέοι εγχώριοι εντολοδόχοι της πρόκειται σύντομα να το επαναφέρουν. Γιατί, «λευκά κελιά» και κάμερες, μηχανικές καθηλώσεις, δικαστικό ψυχιατρείο και βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων είναι πλευρές του ίδιου ψυχιατρικού παραδείγματος, της ίδιας ψυχιατρικής θεωρίας και πράξης, προσαρμοσμένης στις σύγχρονες απαιτήσεις της κοινωνικής ανάθεσης για τον κοινωνικό έλεγχο που επιτελεί.

Είναι προφανές ότι, άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, οικογένειες, λειτουργοί της ψυχικής υγείας που αντιτάσσονται σ΄ αυτό τον ολοταχή περαιτέρω εκβαρβαρισμό μιας ήδη βάρβαρης ψυχιατρικής, κοινωνικά κινήματα που παλεύουν για δικαιώματα και για την κοινωνική χειραφέτηση πρέπει άμεσα να αντιδράσουν στην δημιουργία των «λευκών κελιών» στο ΨΝΑ. Να ξαναφέρουμε στην επιφάνεια όλα τα προτάγματα και τις πρακτικές της χειραφετητικής ψυχιατρικής των προηγούμενων δεκαετιών σε όλη την Ευρώπη (και στην Ελλάδα), που ανέδειξαν όχι μόνο τον απανθρωποποιητικό και αντιθεραπευτικό χαρακτήρα των πρακτικών της κυρίαρχης ψυχιατρικής, αλλά και απέδειξαν, συγκεκριμένα και πρακτικά, ότι μπορεί να υπάρξει Ψυχική Υγεία με «ανοιχτές πόρτες», χωρίς καθηλώσεις, απομονώσεις και κάμερες, χωρίς εγκλεισμό, ότι η επικινδυνότητα είναι κοινωνική κατασκευή (πολλές φορές την παράγουν οι ψυχίατροι με τις πρακτικές τους) και ότι μόνο μέσα από το ξεπέρασμα αυτών των πρακτικών, και ενάντια σ΄ αυτές, μπορεί η ψυχιατρική ν΄ αρχίσει να γίνεται θεραπευτική.

Πρέπει άμεσα να υπάρξει κινηματική αντίδραση.





17/8/2015







ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

Οι... ζανάξιοι της Σαμοθράκης

 

Η θέα στο νησί των Καβείρων- Σαμοθράκη 
    Η θέα στο νησί των Καβείρων είναι από μόνη της αγχολυτική, αν φυσικά το επιτρέψουν οι αδαείς αστυνομικοί. |  
                  
Σαν βγεις στον πηγαιμό για τη Σαμοθράκη, να εύχεσαι να μη σε σταματήσουν στο λιμάνι αστυνομικοί με πολιτικά μόνο και μόνο επειδή δεν τους αρέσει η εμφάνισή σου.
Αν είσαι ένας από τα εκατομμύρια των ανασφάλιστων, ακολουθείς ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες σε κοινωνικό ιατρείο κι έχεις μαζί τα φάρμακά σου, κινδυνεύεις να συλληφθείς, να περάσεις τη νύχτα στο κρατητήριο, επειδή έτσι αποφάσισαν οι λιμενικοί του νησιού, να σε μεταφέρουν σιδηροδέσμιο με πλοίο στην Αλεξανδρούπολη, στον εισαγγελέα, υποχρεώνοντάς σε μάλιστα να πληρώσεις και το εισιτήριο, τέλος να καταδικαστείς σε δύο μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή, για ένα κουτί αγχολυτικά χάπια.
Αυτό το πρωτοφανές περιστατικό αστυνομικής και δικαστικής αυθαιρεσίας συνέβη στον 29χρονο Α.Κ. (τα πλήρη στοιχεία του στη διάθεση της εφημερίδας) το περασμένο Σάββατο, όπως καταγγέλλει ο ίδιος στην «Εφ.Συν.».
Τι κι αν ο γιατρός που τον παρακολουθεί στο Ιατρείο Αλληλεγγύης Πατησίων, ο Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου, πρώην διευθυντής του 9ου Ψυχιατρικού Τμήματος του ΨΝΑ, επικοινώνησε με τους λιμενικούς, εξηγώντας ότι ο ίδιος του ανανέωσε το φάρμακο, στο πλαίσιο αγωγής που ακολουθεί ο Α.Κ για προβλήματα άγχους και κατάθλιψης;

Οι συνταγές

Τι κι αν ο Α.Κ. είχε μαζί του δύο συνταγές με παλιότερη ημερομηνία της ίδιας αγωγής;
Τι κι αν δεν ήταν δυνατόν να έχει τη συνταγή με την κόκκινη γραμμή - την οποία την καταθέτεις στο φαρμακείο όταν αγοράζεις το συγκεκριμένο φάρμακο;
Τι κι αν ακόμα και η νομοθεσία, όπως επικαιροποιήθηκε το 2013, προβλέπει ότι δεν τιμωρούνται όσοι συλλαμβάνονται ακόμα και με μικροποσότητες ναρκωτικών για προσωπική χρήση, πόσο μάλλον με ένα από τα πιο διαδεδομένα φάρμακα για άγχος και κατάθλιψη, όπως το Zanax;
      
«Πρόκειται για πρωτοφανείς πρακτικές των διωκτικών και δικαστικών σωμάτων, τα οποία, το λιγότερο που κάνουν, είναι να ευτελίζουν πλήρως την άσκηση της Δικαιοσύνης, λειτουργώντας μ’ έναν άκρως πρωτόγονο και αδαή τρόπο, επεκτείνοντας τη λειτουργία του κοινωνικού ελέγχου ακόμα και στα συνταγογραφούμενα φάρμακα.
»Οι αρμόδιοι υπουργοί, πέρα από το να διαχειρίζονται απλώς την κατάσταση που παρέλαβαν, σκοπεύουν να πράξουν κάτι επί του προκειμένου; Ούτε το αγχολυτικό μας από εδώ και πέρα;» σχολιάζει ο γιατρός Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου στην «Εφ.Συν.», τονίζοντας ότι είναι η πρώτη φορά που συλλαμβάνεται ασθενής για ένα κουτί Ζanax. «Φαντάσου τη θεία σου που παίρνει αγχολυτικά, να μην μπορεί να βγει από το σπίτι μήπως τη συλλάβει η αστυνομία. Είναι εντελώς τρελό και δεν έχει ξαναγίνει ποτέ».

Τα καψώνια

«Ενιωσα σαν κάποιος που έχει σπάσει το πόδι του να κατηγορείται επειδή έχει πατερίτσες», λέει ο Α.Κ., περιγράφοντας την απίστευτη περιπέτειά του: Σεξιστική και ρατσιστική συμπεριφορά από τους αστυνομικούς, ειρωνικά σχόλια ακόμα και για τα ρούχα στη βαλίτσα του επειδή δεν τους φάνηκαν αρκετά ανδροπρεπή, καψώνια στο πλοίο όπου του αρνήθηκαν ακόμα και να πάει στην τουαλέτα και τον είχαν δεμένο με χειροπέδες με άλλον ένα νεαρό, που συνέλαβαν για μικροποσότητα κάνναβης, απαξιωτική και ταπεινωτική αντιμετώπιση από τη Δικαιοσύνη, λες κι ένας άνεργος που πάει για λίγες μέρες διακοπές είναι εξ ορισμού ύποπτος και κρίνεται με ευκολία ένοχος, χωρίς να έχει διαπράξει αδίκημα.
«Η δικαιοσύνη είναι σαν το φίδι. Δαγκώνει μόνο τους ξυπόλητους», λέει ένα σαρκαστικό σύνθημα, που δυστυχώς στη συγκεκριμένη περίπτωση επιβεβαιώνεται.