Συσπειρωση

Συσπειρωση

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Μήνυμα από Δίκτυο Hearing Voices:

Μήνυμα από Δίκτυο Hearing Voices:

Αγαπητοί φίλοι και φίλες του δικτύου

Σας υπενθυμίζουμε ότι το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές συμμετέχει και στηρίζει την Πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός κινήματος στην Ψυχική Υγεία. Στα πλαίσια των δράσεων της Πρωτοβουλίας διοργανώνεται στις 7 Μαρτίου 2015 εκδήλωση με θέμα την επικινδυνότητα, όπως αυτή (ξανα-)συζητείται στα πλαίσια των ψυχιατρικών θεσμών ως μηχανισμός κανονικοποίησης και κοινωνικής ρύθμισης με γνώμονα το λεγόμενο 'δημόσιο συμφέρον'.

Όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί από μέλη του δικτύου σε σεμινάρια, διαλέξεις και συζητήσεις οι άνθρωποι που ακούνε φωνές συχνά έχουν αξιολογηθεί ως ασθενείς και μάλιστα εν δυνάμει επικίνδυνοι, μια ρητή ή συχνά άρρητη ταυτοποίηση που συχνά βιώνεται τραυματικά μιας και αγνοούνται βαθύτερες ανάγκες και επιθυμίες προς χάριν μιας άνευ περιεχομένου '(αυτο)-προστασίας'. Έτσι δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις ανθρώπων που η επιθυμία τους να πεθάνουν αντιμετωπίζεται με περιορισμό φυσικό ή χημικό. Ειδικά μάλιστα στην περίπτωση που κάποιος/α ακούει φωνές που προτρέπουν σε βίαιες ενέργειες η απάντηση από την ψυχιατρική είναι συνήθως κατασταλτική, ίσως και λόγου του φόβου που έχουν και οι ίδιοι οι επαγγελματίες ως θεσμοθετημένοι φορείς κοινωνικού ελέγχου. Ως αποτέλεσμα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων τα μηνύματα (κυρίως μεταφορικά) που κουβαλάνε οι φωνές αγνοούνται και αντί να αναζητείται η σημασία τους εξοβελίζονται.
Άραγε πόσες φορές ο καθένας και η καθεμία από εμάς δεν έχει νιώσει για κάποια στιγμή μια εσωτερική ή άλλη φωνή να προτρέπει σε βία είτε προς τον εαυτό του/της είτε προς τρίτους; Και άραγε πόσες φορές πίσω από αυτή την επιθυμία για βία δεν κρύβονται άλλες ανάγκες μας για μια διαφορετική σχέση με τον εαυτό μας και τους άλλους αλλά και ίσως ευρύτερα για μια διαφορετική κοινωνία που θα μας χωράει εμάς και τις φωνές μας; Άραγε πόσες διαφορετικές νοηματοδοτήσεις μπορεί να έχει μια φωνή που μας προτρέπει να αυτοκτονήσουμε; Μήπως θα μπορούσε να μιλάει για μια βαθύτερη επιθυμία μας για αλλαγή για την οποία νιώθουμε αδύναμοι/ες, όπως εύστοχα υπέθεσε ο Will Hall σε ένα από τα εργαστήρια που είχε κάνει στην Ελλάδα; Μήπως μια τέτοια επιθυμία κουβαλάει μια ανάγκη για κοινωνική αλλαγή τέτοια που οι ανάγκες του επίδοξου αυτόχειρα να μπορούν να καλυφθούν; Και μήπως μέσα στον ατελείωτο αναγωγισμό του κυρίαρχου ψυχιατρικού λόγου έχουμε ανάγκη να ακουστούν και αυτές οι φωνές που κατά βάθος θέτουνε ευρύτερα προσωπικά, υπαρξιακά, κοινωνικά και εν τέλει πολιτικά ζητούμενα; Τελικά μήπως όλη αυτή η αναγωγή στον ‘άρρωστο και επικίνδυνο ασθενή’ μας απομακρύνει από μια κοινωνική, σφαιρική θεώρηση της ζωής και πιο συγκεκριμένα από την αξιολόγηση των υλικών πόρων που συνήθως οι άνθρωποι που χαρακτηρίζονται με μεγάλη ευκολία επικίνδυνοι στερούνται;
Καλούμε όσες και όσους ενδιαφέρονται να στηρίξουν μια τέτοια εκδήλωση στην επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας το επόμενο Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2015, στις 12:00, στον ξενώνα Σεμέλη, Φερρών 38, πλησίον του σταθμού Βικτώρια.
Ήδη μέλη του δικτύου και της Πρωτοβουλίας με ψυχιατρική εμπειρία έχουν δείξει ενδιαφέρον να μιλήσουν για την εμπειρία τους από το ψυχιατρικό σύστημα σε μια προσπάθεια να περάσουμε από έναν καταγγελτικό λόγο στην κατάκτηση του κοινωνικού χώρου που χρειαζόμαστε για να νιώθουμε ασφαλείς να ανοίξουμε τέτοια ζητήματα τα οποία όπως ήδη αναφέρθηκε έχουν ευρύτερες κοινωνικές προεκτάσεις.
Τα περιεχόμενα της εκδήλωσης είναι ακόμα υπό διαμόρφωση όπως και οι άξονες γύρω από τους οποίους θα κινηθεί η συζήτηση. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Πρωτοβουλία μπορείτε να ανατρέξετε στο blog: http://protovouliapsy.blogspot.gr/ όπου θα βρείτε και το κάλεσμα για την εκδήλωση.
Οι συναντήσεις της πρωτοβουλίας είναι τακτικές (συνήθως ανά δεκαπενθήμερο) και στην επόμενη συνάντηση εκτός των άλλων έχει προγραμματιστεί και μια συζήτηση γύρω από τα ψυχοφάρμακα και την υπερσυνταγογράφηση.



Με εκτίμηση
η διαχειριστική ομάδα του δικτύου

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ ΜΕ ΨΥΧΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕΝΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ


Παραμονές εκλογών συνέπεσε τελικά να γίνει το «5ο Πανελλήνιο Ψυχιατρικό Συνέδριο στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας», που οργανώνουν η Ψυχιατρική κλινική του Πανεπιστημίου Πατρών και η Ελληνική Νευροψυχιατρική Εταιρεία (22-24/1 στο Ναύπλιο). Παρόλο που αυτή η σύμπτωση, από μόνη της, λειτουργεί επισκιάζοντας τέτοια συνέδρια και εκδηλώσεις, ωστόσο υπάρχουν μερικά στοιχεία στο εν λόγω συνέδριο που, έστω με επιγραμματικό τρόπο, δεν θα έπρεπε να περάσουν απαρατήρητα.
Και δεν αναφερόμαστε στα πλείστα όσα θα είχε κανείς να παρατηρήσει σχετικά με τα περιεχόμενα του συνεδρίου, που, σε μεγάλο βαθμό, μόνο με την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ) δεν έχουν σχέση, στην έλλειψη προβληματισμού για το τι είναι ΠΦΥ (που, στην ουσία, είναι ανύπαρκτη στην Ελλάδα) και στη σχέση που πρέπει να αναπτυχθεί με τις ψυχιατρικές υπηρεσίες (σχέση που, επίσης, ουδόλως υπάρχει στην Ελλάδα).
Θα αναφερθούμε σε τρεις τίτλους παρουσιάσεων που, αν μη τι άλλο, προβληματίζουν.
Η μια αφορά την «Χειρουργική της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής» (από νευροχειρουργό), μια άλλη αφορά την «Ευθανασία και Υποβοηθούμενη Αυτοκτονία», ενώ ένα poster (από κλινική του ΨΝΑ) έχει παρόμοιο τίτλο («Ευθανασία και Υποβοηθούμενη Αυτοκτονία: Ηθικά διλλήματα και σύγχρονος προβληματισμός»).
Εκτός του ότι, ως θεματολογία, δεν σχετίζονται με αυτό που στοιχειωδώς εννοούμε ως «Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας» (και τη σχέση συνεργασίας της με τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας), έχουμε εδώ, στην πρώτη περίπτωση, την αξιοποίηση, προφανώς, κάποιων δύσκολων περιπτώσεων ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής (σχετικά σπάνιων) προκειμένου να (επανα)νομιμοποιηθεί η χρήση της ψυχοχειρουργικής, ως μια πιο εκσυγχρονισμένη μορφή αυτού που, στην ιστορική, συλλογική μνήμη, έχει γενικά αποτυπωθεί ως «λοβοτομή».
Και μετά θα υπάρξει μια άλλη, και μια άλλη (κοκ), διαγνωστική κατηγορία, σε «κάποιες δύσκολες» περιπτώσεις της οποίας θα μπορεί η ψυχοχειρουργική να (επανα) προτείνεται. Στην κατεύθυνση του άκρατου βιολογισμού και της πλήρους (επαν)ενσωμάτωσης, που διεθνώς προωθείται, Ψυχιατρικής και Νευρολογίας.
Με τον ίδιο τρόπο, η Ευθανασία και η Υποβοηθούμενη Αυτοκτονία, που σε όλη την Ευρώπη συζητούνται και τείνουν να θεσμοθετούνται, εισάγονται ως «πρώτη νύξη», που πρόκειται να έχει συνέχεια. Πατώντας πάνω σε μερικές πράγματι ανυπόφορες καταστάσεις αμετάκλητης οδύνης, η συζήτηση αυτή, στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, και τα μέτρα στα οποία οδηγεί, ξεκινούν από αυτή την οδύνη για να στρώσουν το έδαφος στη βιοπολιτική της νεοφιλελεύθερης αποδόμησης της κοινωνίας.
Ας μην ξεχνάμε ότι και η ναζιστική ευθανασία των αναπήρων και ψυχικά πασχόντων προπαγανδίστηκε ως μια «συμπονετική» ευθανασία, για να μην υποφέρουν οι ζωές που ήταν «ανάξιες να ζουν».
Μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα που λειτουργεί όλο και περισσότερο στην λογική της "περιττοποίησης" όλο και πιο πλατειών λαϊκών στρωμάτων και όπου η ιατρική και η ψυχιατρική, ως «γνώση - εξουσία», δεν έπαψαν ποτέ (πολύ περισσότερο σήμερα) να λειτουργούν σε συνάρθρωση και σε σύμπλευση με τις εκάστοτε ανάγκες αναπαραγωγής του κυρίαρχου συστήματος (μέσα από τους ορισμούς του φυσιολογικού και του παθολογικού και τους τρόπους ελέγχου και διαχείρισης τους) η αναφορά σε τέτοια ζητήματα δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφεθεί να είναι υπόθεση των «ειδικών», σε «επιστημονικά» συνέδρια, με χορηγούς κάποιες φαρμακευτικές εταιρείες, μακράν και ερήμην της κοινωνίας …
Να σημειώσουμε, εν κατακλείδι, ότι, μέσα σε λίγους μήνες, είχαμε ένα συνεδριακό κατακλυσμό γύρω από τα μέτρα και τις μεθόδους της «νέας ψυχιατρικής διαχείρισης», πολύ «χαμηλού κόστους», που κυοφορείται: από το δικαστικό ψυχιατρείο, στην υποχρεωτική θεραπεία κατ΄ οίκον, στην ψυχοχειρουργική, στην ευθανασία και στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία…


21/1/2015

psyspirosi.gr


Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Επικίνδυνος ποιος/α και για ποιον/α

Όλο και πιο συχνά σε πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες, στα κεντρικά δελτία των ειδήσεων, στον πολιτικό και δικαστικό λόγο αρθρώνεται η λέξη ‘επικινδυνότητα’ και τα παράγωγα της. Την τελευταία διετία έχει επανέλθει πιο ηχηρά από ποτέ ένας λόγος που φαίνεται να στοχοποιεί ως εν δυνάμει επικίνδυνες διάφορες κοινωνικές ομάδες με το πρόσχημα ότι αποτελούν ‘δημόσιο κίνδυνο’. Ειδικότερα στο χώρο της ψυχικής υγείας έχει αναζωπυρωθεί μια συζήτηση που στοχεύει στο να επαναφέρει το ζήτημα του επικίνδυνου ‘ψυχασθενή’ ταυτοποιώντας ανθρώπους που φέρουν συγκεκριμένες διαγνώσεις ως ‘εν δυνάμει επικίνδυνους’. Με φόντο την κατάρρευση κάθε ίχνους κοινωνικής πρόνοιας και φροντίδας, παράλληλα με μια διαρκώς επιδεινούμενη εξαθλίωση των ζωών μας και απαξίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας οικοδομείται ένα κράτος ασφάλειας. Όμως είναι πλέον γνωστό ότι στο νεοφιλελευθερισμό η ασφάλεια εξαγοράζεται με τη στέρηση της ελευθερίας μας και το προσφερόμενο από τους κρατικούς θεσμούς αίσθημα ασφάλειας εξαργυρώνεται με περιορισμό, εγκλεισμό και κοινωνικό αποκλεισμό
Ως πρωτοβουλία θέσαμε εξαρχής μια προοπτική συνάντησης των κοινωνικών κινημάτων και ορίσαμε ως κοινό τόπο την ψυχική υγεία. Πέρα από το γεγονός ότι πολλοί και πολλές από εμάς έχουμε άμεσα ή έμμεσα εμπλακεί με σχετικούς θεσμούς, πιστεύουμε ότι η υγεία και ειδικότερα η ψυχική μας υγεία δεν αφορά, ή τουλάχιστον δεν αφορά μόνο, τις γνώσεις κάποιου εξειδικευμένου επαγγελματία αλλά αποτελεί ένα μείζον κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Σήμερα η ‘επικινδυνότητα’ ως έννοια και ως πλέγμα θεσμικών πρακτικών όχι μόνο δεν ‘εξασθενεί’ ως προς την τρέχουσα κοινωνική της σημασία και εφαρμογή, αλλά αντίθετα, παρ όλη τη συσσωρευμένη γνώση για τον πολύπλοκο, σφαιρικό της χαρακτήρα και τη σχεσιακή / κοινωνική της διάσταση τείνει να αντιμετωπίζεται ως σύμφυτη ιδιότητα του υποκειμένου (‘επικίνδυνοι άνθρωποι’, ‘επικίνδυνες ομάδες’) και μάλιστα, βιολογικά προσδιορισμένη. Για τη διαχείρισή της συζητιέται η ίδρυση ενός ειδικού ψυχιατρείου (δικαστικού ψυχιατρείου) ή σε άλλες περιπτώσεις η θέσπιση της υποχρεωτικής κατ’ οίκον νοσηλείας για ‘ασθενείς’ για τους  οποίους η ‘επικινδυνότητα’ τους  αξιολογείται αυξημένη. Όμως καθώς σήμερα τα όρια ανάμεσα στον κοινωνικό αποκλεισμό και τον εγκλεισμό είναι πολύ λεπτά, όσο περισσότερο βαθαίνει ο αποκλεισμός, τόσο περισσότερο τα αποκλεισμένα άτομα κινδυνεύουν να καταλήγουν πιο συχνά (ή εκ νέου) στον εγκλεισμό
Σήμερα, που πολλοί πανηγυρίζουν για το κλείσιμο των ψυχιατρείων, η αναζήτηση των σχεσιακών εκείνων διεργασιών που ενδέχεται να παράγουν έναν κίνδυνο τείνουν να αποσιωπούνται ενώ τα όρια του ψυχιατρικού ασύλου επεκτείνονται επικίνδυνα μέσα στην κοινότητα και γίνονται λιγότερο ευδιάκριτα. Γιατί σε αυτό ακριβώς το θόλωμα των ορίων ίσως να κρύβεται ένας από τους πολλούς κινδύνους της κυρίαρχης αφήγησης για την υγεία μας και την ασφάλειά μας. Προφανώς οι κίνδυνοι είναι πολλοί περισσότεροι, όπως και οι φόβοι που μας προκαλούν.  Οι οροθετικές γυναίκες τον Απρίλιο του 2012 παραμονές των εκλογών το ζήσανε και το ζούνε καθημερινά, το ίδιο και οι πρόσφυγες στα κέντρα κράτησης. Στην ίδια λογική ευθυγραμμίζεται, κατά την άποψή μας, και η θέσπιση φυλακών τύπου γ, για τους κρατούμενους ‘ειδικής κατηγορίας και εξέχουσας επικινδυνότητας’, όπου οι κρατούμενοι θα βιώνουν μια φυλακή μέσα στη φυλακή.
Με αυτά κατά νου διοργανώνουμε αρχές Φεβρουαρίου δημόσια εκδήλωση με θέμα την ‘επικινδυνότητα’. Οι ακριβείς άξονες της συζήτησης, η ημερομηνία και ο τόπος της εκδήλωσης θα οριστούν στην επόμενη συνάντηση της πρωτοβουλίας που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2015 στις 12:00, στον ξενώνα Σεμέλη, Φερρών 38, κοντά στην πλατεία Βικτώριας. Σας καλούμε να συμμετάσχετε στη συζήτηση για την προετοιμασία της εκδήλωσης είτε προσωπικά είτε συλλογικά, να συνεισφέρετε ιδέες και προτάσεις για παρουσιάσεις. Αναμένουμε τα σχόλια και ανατροφοδότηση από εσάς.
Θα ακολουθήσει και επόμενο αναλυτικότερο ενημερωτικό κείμενο.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ