Συσπειρωση

Συσπειρωση

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ- ΚΑΙ Η ΤΟΜΕΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ «ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ»;

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ


ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ-
ΚΑΙ Η ΤΟΜΕΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ «ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ»;


Τον περασμένο Ιούλιο η υφυπουργός Υγείας και ο εντεταλμένος Διοικητής των δυο
ψυχιατρείων (ΨΝΑ και Δρομοκαϊτειο) είχαν ανακοινώσει ότι, στα τέλη Αυγούστου, θα γνωστοποιούσαν σε ποιά γενικά νοσοκομεία θα μεταφέρονταν οι 15 ψυχιατρικές κλινικές των δυο ψυχιατρείων, έτσι ώστε η «μεταρρύθμιση» (διακηρυσσόμενη και εννοούμενη ως απλή μετακόμιση κλινικών από το άσυλο στο γενικό νοσοκομείο) να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τον Ιούνιο του 2015, σύμφωνα και με το σύμφωνο Αντόρ- Λυκουρέντζου (αντίστοιχες διεργασίες προωθούνταν και στο ΨΝΘ).
Ξεκίνησε μια σειρά επισκέψεων σε διάφορα γενικά νοσοκομεία από «τεχνικό κλιμάκιο», με επικεφαλής τον Διοικητή των δυο ψυχιατρείων, σε διάφορους χώρους αυτών των νοσοκομείων, με σχεδόν καθημερινή ανάρτηση στο διαδίκτυο φωτογραφιών του «τεχνικού κλιμακίου» έξω από αυτούς τους «εντός ολίγου έτοιμους για υποδοχή κλινικών» χώρους, με την αγωνία να «φουντώνει», αλλά και με γενικευμένη την αντίδραση (αν και, συχνά, από διαφορετικές αφετηρίες) από μεριάς εργαζομένων, ασθενών, οικογενειών και της ευρύτερης κοινωνίας.
Οι σύμμαχοι του εγχειρήματος μετρημένοι στα δάκτυλα… σε μια διαρκή προσπάθεια να συγκαλύπτουν την συμπόρευσή τους με τις διαδικασίες και την ετοιμότητά τους για μετακόμιση.
Είμαστε στα τέλη του Οκτώβρη και αυτή η φουριόζα προετοιμασία της μετακόμισης έχει βαθμιαία εξατμιστεί σε μια «σιγή ιχθύος». Η πολιτική αβεβαιότητα (επικρεμάμενες εκλογές κλπ) έχει παίξει σίγουρα το ρόλο της, αλλά όχι μόνο.
Με τον ίδιο τρόπο, τον περασμένο Μάρτιο, μια κλειστή διαχειριστική ομάδα, υπό τον άμεσο έλεγχο του Διοικητή, επιμελείται της επιλογής των πιο «λειτουργικών» νοσηλευομένων στο γηροψυχιατρικό τμήμα του ΨΝΑ και της ταχείας μεταφοράς τους σε κενές θέσεις οικοτροφείων των ΜΚΟ (σε μια διατεταγμένη επιστράτευση των ΜΚΟ προς επίτευξη του στόχου), με τους εναπομείναντες (περίπου το 50% το αρχικού αριθμού) «λιγότερο λειτουργικούς», κατάκοιτους κλπ, να παραμένουν, όλοι μαζί, σε ένα από τα γηροψυχιατρικά τμήματα (καθώς το άλλο έκλεισε), χωρίς κανένα πλάνο, χωρίς καμιά ορατή προοπτική για μετάβαση σε κατάλληλο και αξιοπρεπή χώρο μέσα στην κοινότητα.
Το αποτέλεσμα: ο αριθμός των ασθενών μέσα στο ΨΝΑ μειώθηκε, αλλά τίποτα δεν άλλαξε - το αντίθετο, τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα, όχι μόνο γιατί οι ιδρυματικές πρακτικές ουδόλως αμφισβητήθηκαν (αλλά, αντιθέτως, εντάθηκαν), αλλά και λόγω της προϊούσας δραματικής υποστελέχωσης του ψυχιατρείου και της συσσώρευσης νοσηλευομένων με όλο και πιο πολύπλοκα προβλήματα.
Το ίδιο συνέβη και με την μεταφορά των κλινικών και το «κλείσιμο του ψυχιατρείου» : ένας κλειστός κύκλος εμπίστων, μια «ομάδα κρούσης» (task force) ανέλαβε το σχεδιασμό και την υλοποίηση, εν κρυπτώ, χωρίς καμιά συμμετοχική διαδικασία και, μπροστά στην αδυναμία, τα αδιέξοδα και το λίμνασμα της υλοποίησης του «κλεισίματος», πάλι εν κρυπτώ, διαλογίζεται και αναζητά διεξόδους με σχέδια επί χάρτου, κατακερματισμένα, που αντανακλούν τον κατακερματισμένο και ανερμάτιστο χαρακτήρα μιας (έλλειψης) πολιτικής ψυχικής υγείας, που είναι αυστηρά λογιστικού χαρακτήρα, δομημένη από τα νεοφιλελεύθερα προτάγματα της με κάθε τρόπο μείωσης (έως εκμηδένισης) του κόστους για ό,τι αφορά ανάγκες (κοινωνικές, θεραπευτικές κλπ)των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων.
Η βιασύνη και η προχειρότητα στο μεγαλείο της : για το πού θα γίνει το δικαστικό ψυχιατρείο/φυλακή (στο Δαφνί, στο Δρομοκαϊτειο, στο πρώην ψυχιατρείο της Πέτρας Ολύμπου, και θα γίνουν ένα, δυο ή τρία), για το τι θα γίνει με τους «χρόνιους» που μας απομένουν και δεν ξέρουμε τι να τους κάνουμε… για το κάθε τι.
Ετσι πρόκυψε τώρα και η αναδιάρθρωση του συστήματος ψυχιατρικής εφημερίας στο λεκανοπέδιο συνδυασμένη με την τομεοποίηση! «Το νέο εφημεριακό ψυχιατρικό σύστημα πρέπει να ακολουθήσει τις αρχές της τομεοποίησης», «προκειμένου να διασφαλιστεί για πρώτη φορά, η συνέχεια στη φροντίδα των ασθενών», δηλώνει ο Διοικητής των δυο ψυχιατρείων Π. Θεοδωράκης.
Τόσο καιρό που, από πλήθος πλευρές, του τονιζόταν ότι η τομεοποίηση είναι το πρώτο και ουκ άνευ βήμα για την όποια κίνηση «κλεισίματος των ψυχιατρείων» (ως ξεπεράσματος και όχι ως κατάργησης) ο Διοικητής των δύο ψυχιατρείων κώφευε. Τώρα, ξαφνικά, αναλαμβάνει (πάλι μέσω task force) να κάνει την τομεοποίηση του λεκανοπεδίου και κάποια στιγμή να την ανακοινώσει. Το γεγονός ότι η τομεοποίηση, θεμελιώδης παράμετρος του όποιου σοβαρού μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος, συνδέεται με το σύστημα εφημέρευσης, αφενός και ο σχεδιασμός της εν κρυπτώ, αφετέρου, δείχνουν τον, για μιαν ακόμη φορά, ψευδεπίγραφο χαρακτήρα των διακηρύξεων του Π. Θεοδωράκη. Κι΄ αν αναφερόμαστε σ΄ αυτόν, τον διορισμένο από την δικομματική κυβέρνηση Διοικητή, ονομαστικά, είναι όχι μόνο λόγω της στενής και απευθείας (επιτελικού χαρακτήρα) διασύνδεσής του με την εκάστοτε ηγεσία του Υπουργείου (Αδωνι, Βορίδη), αλλά και γιατί, λόγω της διάλυσης όλων των υπηρεσιών/μηχανισμών της Ψυχικής Υγείας στο Υπουργείο, είναι αυτός που, μαζί με μια μικρή ομάδα, σχεδιάζει, αποφασίζει, υλοποιεί...
Είναι γνωστά τα αδιέξοδα, η αθλιότητα και οι πανομοιότυπες πρακτικές που επικρατούν στις ψυχιατρικές κλινικές των γενικών νοσοκομείων όπως και στα ψυχιατρεία. Η περίπτωση του Ευαγγελισμού, που ήλθε πρόσφατα στη δημοσιότητα, αφορά, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, όλα τα γενικά νοσοκομεία και από πολύ παλιά. Το εγχείρημα της μεταφοράς των κλινικών από τα ψυχιατρεία στα γενικά νοσοκομεία θα ήταν απλώς μια επανάληψη του υπάρχοντος και μάλιστα, σε χειρότερη μορφή.
Είναι γνωστή και η πίεση να βρεθεί μια «λύση» στις περιπτώσεις που τα ράντζα φτάνουν να «βγαίνουν από τα παράθυρα» και ο προς εισαγωγή ασθενής παραμένει τη νύχτα στα «επείγοντα», μέχρι να μεταφερθεί στην ψυχιατρική κλινική που θα εφημερεύει την επόμενη μέρα.
Και η «λύση» αυτή «παίζει» από το ξεφόρτωμα των ακούσιων εισαγωγών από τα γενικά νοσοκομεία (κάποια από αυτά εξακολουθούν να μη δέχονται ακούσιες εισαγωγές με το «έτσι θέλω»), στη «μετακύλιση» κάποιων από αυτές σε άλλο νοσοκομείο όταν το εφημερεύον έχει γεμίσει, μέχρι και στην αύξηση των εφημεριών του ΨΝΑ.
Είναι εδώ που μπαίνει στη συζήτηση η τομεοποίηση, ως απάντηση στην κρίση του συστήματος εφημέρευσης, με ολίγον περιτύλιγμα «συνέχειας στην φροντίδα των ασθενών».
 Η τομεοποίηση είναι ένα πολύ σοβαρό εγχείρημα για να γίνεται αντικείμενο επιδερμικών, κενών περιεχομένου διακηρύξεων για την «φροντίδα των ασθενών».
Η τομεοποίηση δεν είναι μια απλή γεωγραφική κατανομή. Είναι ένα θεραπευτικό πρόταγμα, μια βασική παράμετρος της θεραπευτικής προσέγγισης της υπηρεσίας. Είναι η ανάληψη της ευθύνης για απάντηση σε όλες αδιακρίτως τις ανάγκες ψυχικής υγείας του πληθυσμού μιας ορισμένης περιοχής. Δεν μπορεί με κανένα τρόπο να αναχθεί σε απλή διευθέτηση του ζητήματος της εφημέρευσης, με όσα φραστικά περιτυλίγματα κι’ αν στολιστεί. Η υλοποίησή της σημαίνει, κατ΄ αρχήν, συμμετοχή «από τα κάτω» στο σχεδιασμό της, καθώς και χρόνο στην εφαρμογή της προκειμένου να διευκολυνθεί η αλλαγή της κουλτούρας των λειτουργών και να μπορέσει να λειτουργήσει η λογική του τομέα σε μια πόλη (και σε μια χώρα) όπου ο καθένας είχε μάθει για χρόνια να βρίσκει φροντίδα στη μονάδα που τύχαινε να βρεθεί τη μέρα της εισαγωγής και όχι στις (ανύπαρκτές) υπηρεσίες της «περιοχής που κατοικεί».
Φυσικά, η τομεοποίηση, όπως έχει γίνει σε πολλές περιπτώσεις διεθνώς, δεν προϋποθέτει την μεταφορά της κλινικής από το ψυχιατρείο, αλλά ξεκινάει μέσα από το ψυχιατρείο και, όταν υπάρξουν οι προϋποθέσεις, μεταφέρεται η κλινική εκτός. Είναι «ο τρόπος και όχι ο τόπος» που έχει την πρωτεύουσα σημασία, ιδιαίτερα σε μια χώρα με την δεδομένη κυρίαρχη ψυχιατρική κουλτούρα, όπως η Ελλάδα.
Εκτός, φυσικά, από εξαιρετικά σημαντικά ζητήματα, όπως το μέγεθος των τομέων, η ίδρυση ολοκληρωμένων κοινοτικών υπηρεσιών (ΚΨΥ παντού) κλπ, σημασία έχει εν προκειμένω να κατανοήσουμε (στο βαθμό που στ΄ αλήθεια εννοούμε στο περιεχόμενό της και όχι εν τη ρύμη του λόγου εκστομίζουμε τη λέξη τομεοποίηση), ότι κάθε τομεοποιημένη κλινική θα εφημερεύει σε 24ωρη βάση, άρα χρειάζεται επαρκές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό για να μπορεί να το κάνει. Ποιά κλινική ψυχιατρείου έχει αυτή τη στιγμή επαρκές προσωπικό για να μπορεί να εφημερεύει σε 24ωρη βάση; Καμιά.
Χωρίς μαζικές προσλήψεις προσωπικού όλων των ειδικοτήτων κάθε κουβέντα για τομεοποίηση, ως προϋπόθεση μιας διαδικασίας μετασχηματισμού και ξεπεράσματος του ψυχιατρείου, αποτελεί καθαρή κοροϊδία.
Διεκδικούμε την τομεοποίηση εδώ και τώρα, αλλά αυτή, για να λειτουργήσει, είναι συνυφασμένη με προσλήψεις εδώ και τώρα. Διαφορετικά, χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, όπως φαίνεται ότι σχεδιάζεται να γίνει, θα χρησιμοποιηθεί και αυτή ως λέξη κενή περιεχομένου (όπως έχουν καταντήσει την «ψυχιατρική μεταρρύθμιση», τα «δικαιώματα», την «καταπολέμηση του στίγματος» και πολλές άλλες), χρήσιμη, πλέον, απλώς ως σερβίρισμα για σκοπούς διαμετρικά αντίθετους από αυτούς που τίθενται από το περιεχόμενό της – ως ένα ακόμη άλλοθι για την περαιτέρω διάλυση της ψυχικής υγείας.
Αλλά τι να λέμε για τα ψυχιατρεία τη στιγμή που υπάρχουν γενικά νοσοκομεία στην Αθήνα (Ερυθρός, Ασκληπιείο Βούλας) με ψυχιάτρους, εδώ και χρόνια, χωρίς να λειτουργεί ψυχιατρική κλινική, ενώ σε νοσοκομεία σε περιοχές που εξυπηρετούνται από την Αθήνα, δεν γίνεται καμιά προσπάθεια για να λειτουργήσουν ψυχιατρικές κλινικές στα εκεί γενικά νοσοκομεία;
Σε κάθε περίπτωση, περιμένουμε με «ανυπομονησία» την ανακοίνωση της «εφημεριακής τομεοποίησης» από το «τεχνικό κλιμάκιο» του κ. Διοικητή και τότε είναι σίγουρο ότι, όχι μόνο θα έχουμε πολλά να πούμε, αλλά, προπαντός, να κάνουμε….



28/10/2014


ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Ζώντας με φωνές – 50 ιστορίες ανάρρωσης

Ζώντας με φωνές – 50 ιστορίες ανάρρωσης

14oct2014 15914oct2014 162
ΖΩΝΤΑΣ ΜΕ ΦΩΝΕΣ
50 ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΝΑΡΡΩΣΗΣ

Παρουσίαση
Μια νέα προσέγγιση της εμπειρίας των φωνών που μας έδωσε πολύτιμη γνώση τόσο για την ίδια την εμπειρία όσο και για τους τρόπους με τους οποίους οι άμεσα ενδιαφερόμενοι μπορούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια που τους προκαλούν οι φωνές που ακούνε.
Οι 50 ιστορίες ανάρρωσης αποτελούν ένα σημαντικό τεκμήριο για τη νέα αυτήν προσέγγιση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Περιεχόμενα
Πρόλογος: Η ανάρρωση είναι ο μετασχηματισμός των κλινικών και ερευνητικών μας ευθυνών
Prof Dr Michaela Amering
Πρόλογος στην ελληνική έκδοση
Εισαγωγή
Marius Romme και Mervyn Morris
Σημαντικά βήματα για την ανάρρωση
Marius Romme
Οι επιβλαβείς διαστάσεις της αντίληψης των φωνών ως ασθένειας
Marius Romme
Τι προκαλεί τις φωνές;
Marius Romme
Η αποδοχή των φωνών και η ανεύρεση διεξόδου
Sandra Escher
Μεταφορές και συναισθήματα
Marius Romme
Ομάδες “Ακούγοντας φωνές”
Marius Romme
Ψυχοθεραπεία σε ανθρώπους που ακούνε φωνές
Marius Romme
Τα φάρμακα
Marius Romme
Εισαγωγή στις 50 ιστορίες
Mervyn Morris
Οι πενήντα ιστορίες
Ami Rohnitz
Andreas Gehrke
Antje Muller
Audrei Reid
Caroline
Daan Marsman
Debra Lampshire
Denise Bosman
Don Dugger
Eleanor Longden
Elisabeth Svanholmer
Fernand Chappin
Flore Brummans
Frank Dahmen
Frans de Graaf
Gavin Young
Gina Rohmit
Hannelore Klafki
Helen
Κυρία Hutten
Jacqui Dillon
Jan Halloway
Jeanette Brink
Jeanette Woolthuis
Jo
John Exell
John Robinson
Johnny Sparvang
Jolanda van Hoeij
Karina Carlyn
Marion Aslan
Mieke Simons
Mien Sonnemans
Odi Oquosa
Olga Runciman
Patsy Hage
Peggy Davis
Peter Bullimore
Peter Reynolds
Riny Selder
Robert Huisman
Ron Coleman
Ronny Nilson
Rufus May
Ruth Forest
Sasja Slotenmakers
Sjon Gijsen
Stewart Hendry
Sue Clarkson
Παράρτημα: Η πρόσκληση συμμετοχής στη μελέτη
Ευχαριστίες
Η διαδρομή του δικτύου στην Ελλάδα – Πληροφορίες για το Ελληνικό Τμήμα του HVN
Βιβλιογραφία
Συντελεστές
Λεπτομέρειες
ISBN13 978960488662
Εκδότης ΝΗΣΙΔΕΣ
Χρονολογία Έκδοσης Οκτώβριος 2014
Αριθμός σελίδων 368
Διαστάσεις 24×17
Μετάφραση ΒΑΣΑΚΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ, ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ
Επιμέλεια ΤΟΜΑΝΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
Κωδικός Πολιτείας 3000-0212
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ
Όταν πριν τέσσερα περίπου χρόνια έγινε στην Ελλάδα η πρώτη συνάντηση με τα μέλη του βρετανικού δικτύου Hearing Voices, Peter Bullimore (η ιστορία του οποίου περιλαμβάνεται στο βιβλίο), Kate Crawford και Linda Whitening, δεν περιμέναμε την απήχηση που θα είχε ο λόγος τους. Σταδιακά διαπιστώσαμε πως το μήνυμα που έφεραν είχε μια βαρύτητα πολύ μεγαλύτερη από αυτό που θα συνόψιζε κάποιος ως μια εναλλακτική πρόταση για τη διαχείριση και θεραπεία της ψυχωτικής εμπειρίας. Κι αυτό, γιατί οι ιδέες του κινήματος των ανθρώπων που ακούνε φωνές στηρίζονται σε μια ματιά πιο ενεργητική και άρα και πιο αισιόδοξη από αυτήν της παραδοσιακής ψυχιατρικής που βλέπει τις εμπειρίες των φωνών ως ακουστικές ψευδαισθήσεις, δηλαδή ως κάτι ψευδές και άρα ανούσιο να ασχοληθεί κανείς μ’ αυτό. Επιπλέον, έδωσαν μια ώθηση στο να μετατοπιστεί, έστω και λίγο προς το παρόν, η επικοινωνία από τον (μονό)λογο των ειδικών στον λόγο των άμεσα ενδιαφερομένων, αυτών που στο βιβλίο αναφέρονται ως ειδικοί από εμπειρία (expert by experience).
Στη ζωή δεν υπάρχουν σκουπίδια. Οι φωνές, όπως εξ άλλου κάθε ανθρώπινη εμπειρία, δεν μπορεί να προσεγγίζονται ως ένα άχρηστο, κενό σύμπτωμα, χωρίς νόημα και ιστορία. Έχουν περιεχόμενο, ποιότητα και χαρακτηριστικά, εμφανίζονται και εξαφανίζονται, δυναμώνουν ή σιωπούν, τους αποδίδονται ιδιότητες και ταυτότητες. Μέσα από τη διερεύνησή τους ανοίγει ο δρόμος για τη συσχέτισή τους με γεγονότα της ζωής του ανθρώπου που τις ακούει. Ο πλούτος και η πολυπλοκότητα των διαφοροποιήσεων που μπορεί να συναντήσει κανείς στην εμπειρία των φωνών αλλά και στις άλλες ασυνήθιστες εμπειρίες, όπως για παράδειγμα στα οράματα και στις ονειροειδείς καταστάσεις, είναι ανεξάντλητη, αν και σε πολλά σημεία συναντά κανείς ομοιότητες, συνηχήσεις και συναρθρώσεις.
Αλλά όπως ήδη αναφέρθηκε, η φιλοσοφία του δικτύου πάει και ένα βήμα παραπέρα. Στο κοινωνικό πεδίο αποτελεί κοινό τόπο η ανάγκη μοιράσματος, ανταλλαγής και ανοίγματος των εμπειριών αυτών. Είναι χαρακτηριστικό πως τόσο στο ξεκίνημα του Διεθνούς δικτύου των ανθρώπων που ακούνε φωνές στα τέλη της δεκαετίας του 1980 όσο και στα πρώτα βήματα του δικτύου στην Ελλάδα, εκείνο που αναδύθηκε και συνεχίζει να αναδύεται σε πρώτο επίπεδο είναι η ανάγκη για συνάντηση και άνοιγμα της εμπειρίας σ’ ένα πλαίσιο ασφάλειας και αποδοχής. Μιας εμπειρίας που ο κυρίαρχος ψυχιατρικός λόγος επιμένει να κατατάσσει ως ψευδή αίσθηση, αμφισβητώντας έτσι την ύπαρξή της και άρα χαρακτηρίζοντας και το βίωμά της ως μη πραγματικό, ως παθολογικό σύμπτωμα που πρέπει να καταπολεμηθεί και να εξοβελιστεί. Θεσμοθετημένη αρχικά ως ιδιαίτερος κλάδος της κοινωνικής προστασίας απέναντι σε όλους τους κινδύνους που μπορεί να προκύψουν για την κοινωνία από τη ‘φρενοβλάβεια’ και κωδικοποιώντας σταδιακά την τρέλα ως ασθένεια, η ψυχιατρική, έχοντας πλέον διαχυθεί σε κάθε συνιστώσα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και εμπειρίας, θέτει τα όρια της κανονικότητας, αξιολογεί τι είναι και τι δεν είναι νορμοθυμία, ποια σκέψη υπάρχει και ποια δεν υπάρχει, ποιες εμπειρίες είναι αληθείς και ποιες ψευδείς. Κρατώντας την εξουσία να ορίζει και να διατυπώνει κατηγορικές προτάσεις για ό,τι παρατηρεί, αδιαφορεί για το περιεχόμενο των λεγομένων, καιροφυλακτεί για την καταγραφή συμπτωμάτων, εμφανών ή λανθανόντων, για την αξιολόγηση των αποκλίσεων και τη διόρθωσή τους, και τη διαχείριση του ‘μη-κανονικού’ στερώντας έτσι την εγκυρότητα πλήθους επιθυμιών και αναγκών.
Η έκδοση του βιβλίου έρχεται σε μια εποχή ραγδαίας διάλυσης ενός ήδη ανεπαρκούς δημόσιου συστήματος ψυχικής υγείας, και το μήνυμα που κουβαλάει είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Παρά την ανοικτή διακήρυξη για ένα βιο-ψυχο-κοινωνικό μοντέλο προσέγγισης της ψυχικής δυσφορίας, η τελευταία βαφτίζεται εύκολα ασθένεια, η εμπειρία παθολογικοποιείται και η καθημερινή πρακτική κυριαρχείται από την εξάπλωση των φαρμακευτικών θεραπειών και των μηχανιστικών και κατασταλτικών μεθόδων σε βάρος μιας πιο ισότιμης σχέσης που θα στηρίζεται σε μια ανοικτή και ενεργητική ακρόαση. Σε αντίθεση επίσης με την κυρίαρχη λογική που υπαγορεύει μια λογιστική θεώρηση των παρεχόμενων υπηρεσιών, το κίνημα των ανθρώπων που ακούνε φωνές θέτει στο επίκεντρο τις εμπειρίες και τις ανάγκες των άμεσα ενδιαφερόμενων, στην προκειμένη περίπτωση όσων έχουν βιώσει φωνές, οράματα ή άλλες ασυνήθιστες αισθητηριακές εμπειρίες. Θέτει ως σημαντικό παρονομαστή της ανάρρωσης τη σχέση με άλλους, την προσωπική δουλειά και την ανάληψη ευθύνης, τις προσωπικές επιλογές και την ανάκτηση του ελέγχου. Η ανάρρωση ως μια συνεχής διεργασία, σχετίζεται με «το να παίρνει κανείς τη ζωή στα χέρια του». Όπως λέει και o Peter Bullimore: «Αν θες να αλλάξεις, πρέπει να κάνεις κάτι… Η ανάρρωση είναι μια πολύ εξατομικευμένη υπόθεση. Πρέπει να την ορίσεις για τον εαυτό σου. Δες τι είσαι, αναζήτησε και πάλι ένα σκοπό στη ζωή σου, γιατί μόνο τότε μπορείς να ξεκινήσεις να προχωρείς». Αναρωτιέται κανείς κατά πόσο παρέχεται σε ανθρώπους που φέρουν διαγνώσεις όπως η σχιζοφρένεια μια τέτοια προοπτική αντί του συνήθους σχολίου περί ανίατης ασθένειας (όπως ο σακχαρώδης διαβήτης) που χρήζει φαρμακευτικής αγωγής πιθανότατα για μια ζωή.
Στο τέλος του βιβλίου έχει προστεθεί μια σύντομη παρουσίαση του ελληνικού δικτύου με πληροφορίες για τα σχεδόν τέσσερα χρόνια που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση ιδιαίτερη μνεία και ένα μεγάλο ευχαριστώ χρωστάμε στη Μαριάννα Κεφαλληνού που έφερε στην Ελλάδα και μας σύστησε τους Peter Bullimore, Kate Crawford, Linda Whitening και Torie Reeve και στη συνέχεια φρόντισε για το στήσιμο της πρώτης ομάδας για ανθρώπους που ακούνε φωνές στην Αθήνα αλλά και της πρώτης ομάδας ομότιμης υποστήριξης για συγγενείς και φίλους με τα χαρακτηριστικά και την κουλτούρα του δικτύου. Επίσης θέλουμε να ευχαριστήσουμε τη Μαρία Κακογιάννη για τις διορθώσεις που έκανε στο κείμενο και τις πολύτιμες μεταφραστικές συμβουλές και υποδείξεις της. Να σημειώσουμε εδώ πως η μεταφραστική προσπάθεια εστίασε στο να ξεπεραστούν δυσκολίες που απέρρεαν από τη διαδοχική μετάφραση που είχαν υποστεί ειδικά κάποιες ιστορίες, ώστε ο λόγος να είναι όσο το δυνατόν πιο άμεσος και κοντά στο ύφος του πρωτότυπου κειμένου. Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε ότι οι Peter, Kate, Linda και Torie αποτέλεσαν και αποτελούν πηγή έμπνευσης, πίστεψαν σ’ εμάς και στην προσπάθειά μας, και η μετάφραση του Living with voices αφιερώνεται σ’ αυτούς.
Βασάκος Στέφανος
Καρατζαφέρης Λυκούργος

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Και άστεγοι και άρρωστοι

1.000.000 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Κάθε βράδυ περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ αναγκάζονται να περάσουν τη νύχτα στον δρόμο, αντιμέτωποι με τεράστιους κινδύνους για τη σωματική και ψυχική τους υγεία.

Οι άστεγοι έχουν διπλάσιες έως πενταπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν πρόωρα
Οι άστεγοι έχουν διπλάσιες έως πενταπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν πρόωρα
Με μια σειρά άρθρων η ιατρική επιθεώρηση «The Lancet» αναδεικνύει την οδυνηρή εμπειρία που βιώνουν εκατομμύρια άστεγοι στην ανεπτυγμένη Δύση, οι οποίοι γηράσκουν και πεθαίνουν πρόωρα σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό, και κάνει έκκληση στις Αρχές να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με μεγαλύτερη σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα.
Μέσα σε έναν χρόνο έως 4 εκατομμύρια Ευρωπαίοι και 3,5 εκατομμύρια Αμερικανοί -με τους αριθμούς να αυξάνονται κάθε χρόνο- βιώνουν την εμπειρία να είναι κανείς άστεγος. Και μια οποιαδήποτε νύχτα του έτους περίπου ένα εκατομμύριο σε Ευρώπη και ΗΠΑ κοιμούνται στον δρόμο.
Το ζήτημα, που δεν αναδεικνύεται όσο θα έπρεπε, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι οι υγειονομικές ανάγκες των ανθρώπων που στερούνται της στέγης, μιας από τις βασικές ανάγκες για την επιβίωσή τους.
Στις ΗΠΑ, η μέση ηλικία των αστέγων είναι 50 ετών
Στις ΗΠΑ, η μέση ηλικία των αστέγων είναι 50 ετών
Οι άστεγοι έχουν διπλάσιες έως πενταπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν πρόωρα, κυρίως από αυτοκτονία ή ακούσιους τραυματισμούς, με τους νέους και τις γυναίκες να αντιμετωπίζουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο.
Ιδιαίτερα διαδεδομένες ασθένειες στους πληθυσμούς τους είναι το AIDS, η φυματίωση (έως 20 φορές περισσότερο) και η ηπατίτιδα C, ενώ παθήσεις όπως ο διαβήτης, η υπέρταση και οι καρδιοπάθειες αντιμετωπίζονται λιγότερο αποτελεσματικά μεταξύ των αστέγων για δύο λόγους: τη χαμηλή πρόσβασή τους σε υγειονομικές υπηρεσίες και την αυξημένη κατανάλωση ναρκωτικών και τσιγάρου (επί παραδείγματι, στις ΗΠΑ το ποσοστό καπνιστών μεταξύ των αστέγων είναι τετραπλάσιο από αυτό στον γενικό πληθυσμό).
«Οι άστεγοι είναι οι πιο άρρωστοι στην κοινωνία μας», ανέφερε η επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, καθηγήτρια ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Σίνα Φεϊζέλ, τονίζοντας ότι «οι άστεγοι γηράσκουν δεκαετίες πριν από τον υπόλοιπο πληθυσμό, εξαιτίας της κακής υγείας τους».
Παρόλο που η πρόσβασή τους σε υγειονομικές υπηρεσίες και, ειδικότερα, σε φαρμακευτικές θεραπείες είναι χαμηλή, οι άστεγοι επισκέπτονται συχνότερα τα επείγοντα περιστατικά σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, ενώ εμφανίζουν επτά φορές συχνότερα ψυχικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη και η ψύχωση.
Προτάσεις
Οι επιστήμονες που συνέταξαν την έκθεση για την υγεία των αστέγων στο «Lancet» κάνουν στις Αρχές των δυτικών χωρών μια σειρά από προτάσεις για τον περιορισμό της θνησιμότητας και των ασθενειών μεταξύ των αστέγων που περιλαμβάνουν προγράμματα για τις ομάδες μεγαλύτερου κινδύνου, όπως είναι τα άτομα που παίρνουν εξιτήριο από σωφρονιστικά ιδρύματα, ψυχιατρεία, αλλά και υγειονομικών προγραμμάτων που θα απευθύνονται ειδικά σε αστέγους. Κρίσιμης σημασίας είναι η καθιέρωση μιας «μεταβατικής περιόδου» για τα άτομα αυτά, καθώς και η έγκαιρη διάγνωση περιστατικών λοιμωδών νόσων, ψυχιατρικών παθήσεων και νόσων της γεροντικής ηλικίας, όπως Αλτσχάιμερ.
Οι επιστήμονες προτείνουν μεταξύ άλλων την απαγόρευση του καπνίσματος στα άσυλα αστέγων και θεωρούν ότι η νοσηλεία ατόμων εξαρτημένων από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ ή με ψυχικές νόσους σε ειδικές μονάδες θα αυξήσει την αποτελεσματικότητα της αντιμετώπισης του προβλήματος. Φυσικά όλα τα παραπάνω θα πρέπει να συνδυαστούν με την αντιμετώπιση των δομικών αιτίων του φαινομένου των αστέγων.

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ

Αυξάνονται οι οικογένειες που μένουν στον δρόμο
Ο αριθμός των αστέγων αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο στη Δύση, όμως το ?προφίλ? των ανθρώπων που μένουν χωρίς στέγη είναι διαφορετικό ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Στην Ευρώπη ο πληθυσμός των αστέγων (έως 4 εκατομμύρια τον χρόνο) έχει αυξηθεί μέσα στην τελευταία πενταετία και ολοένα και περισσότερο περιλαμβάνει μετανάστες, νέους, γυναίκες και οικογένειες. Επιπλέον ο πληθυσμός τους γηράσκει λόγω μεταβολών στην αγορά στέγης, σε θανάτους και διαζύγια ή σε προβλήματα υγείας. Οσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (έως 3,5 εκατομμύρια άστεγοι τον χρόνο), η μέση ηλικία των αστέγων είναι 50 ετών.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες που μελέτησαν τα προβλήματα υγείας των αστέγων της Δύσης και έγραψαν τα συμπεράσματά τους στην επιθεώρηση «The Lancet», τα αίτια του φαινομένου είναι ένας περίπλοκος συνδυασμός ατομικών και δομικών παραγόντων. Ατομικοί παράγοντες είναι η φτώχεια, τα οικογενειακά προβλήματα, η ψυχική υγεία, η ανεργία και προβλήματα που σχετίζονται με κατανάλωση εξαρτησιογόνων ουσιών. Ως την πιο σημαντική δομική αιτία του φαινομένου οι επιστήμονες θεωρούν τη διαθεσιμότητα στέγης χαμηλού κόστους. Το να είναι κανείς άστεγος μπορεί να είναι μόνιμη αλλά και μια προσωρινή κατάσταση που να οφείλεται σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας.
ΕΡΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΑ

πηγή:http://www.ethnos.gr/

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Στιγμιότυπα από μια οικογενειακή μαρτυρία 2006-2014

Στιγμιότυπα από μια οικογενειακή μαρτυρία 2006-2014

Η ομιλία μέλους της ΚΙΝΑΨΥ με τίτλο "Μια πραγματική αφήγηση - Στιγμιότυπα από μια οικογενειακή μαρτυρία 2006-2014" που παρουσιάστηκε στο Συμπόσιο 2: Τι πραγματικά σημαίνει ζω με μια ψυχική πάθηση στην Ελλάδα το 2014 την Πέμπτη 9/10/2014 στο πλαίσιο του Συνεδρίου "Ζώντας με τη Σχιζοφρένεια" (wfmh2014.gr).


Σκηνή 1η: Η αδελφή μου δεν είναι καλά
«Με παρακολουθούν από την τηλεόραση», «με κοιτάνε περίεργα στο δρόμο», «τα σκυλιά και τα πουλιά μου μεταφέρουν μηνύματα», «έχω μια αποστολή». Πηγαίνω ιδιωτικά σε ψυχίατρο που εργάζεται σε δημόσιο νοσοκομείο και συζητάω τα «συμπτώματα» της αδελφής μου, με συμβουλεύει να τη φέρω να τη δει. Η αδελφή μου δεν δέχεται, ο χρόνος περνά και η ψύχωση δουλεύει μέσα της. Ζητάω από το γιατρό να έρθει από το σπίτι, αυτή τη φορά δεν δέχεται εκείνος, θεωρεί επιβεβλημένη την εισαγωγή σε δημόσιο νοσοκομείο. Η αδελφή μου κλείνεται στο σπίτι και μας κλειδώνει απέξω.

Σκηνή 2η: Ακούσια νοσηλεία
Επικοινωνώ με το γιατρό και με συμβουλεύει να κινήσουμε τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας. Δεν το έχουμε ξανακάνει. Επικοινωνώ με δύο στενές της φίλες που έρχονται και της μιλούν έξω από την πόρτα. Δεν ανοίγει σε κανέναν. Φοβόμαστε μην κάνει κακό στον εαυτό της. Ευελπίδων, εισαγγελέας. Η μαμά μου βάζει τα κλάματα «λέτε να θέλω να κλείσω το παιδί μου στο νοσοκομείο χωρίς λόγο;» Ο εισαγγελέας μας δίνει το χαρτί. Στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μας ο διοικητής μας λέει ότι δεν έχουν προσωπικό για να γίνει η μεταφορά σε εφημερεύων νοσοκομείο. Η μαμά μου βάζει τα κλάματα. Επιμένουμε, εξηγούμε ότι φοβόμαστε μη βλάψει τον εαυτό της. Ο διοικητής μετά από λίγο υποχωρεί, λέει ότι θα στείλει περιπολικό και μας στέλνει στο σπίτι. Η πόρτα κλειδωμένη και όλα τα παραθυρόφυλλα κλειστά. Τί κάνει η αδελφή μου; Περιμένουμε στο πεζοδρόμιο. Η μαμά μου συνεχώς κλαίει. Μαζί με την αστυνομία έρχεται και ο κλειδαράς. Ανοίγουμε την πόρτα. Η αδελφή μου δεν αντιδρά στην παρουσία των αστυνομικών και δέχεται να μεταφερθεί, της ετοιμάζουμε ένα σακ βουαγιάζ και κατεβαίνουμε κάτω. Οι γείτονες κοιτούν το περιπολικό. Φεύγουμε. Μας πάνε στο τμήμα. Η αδελφή μου είναι σε παραλήρημα και σε κοινή θέα στο ισόγειο του αστυνομικού τμήματος. Κάποιες ώρες αργότερα, αφού επέστρεψε το περιπολικό από άλλο περιστατικό, μας πάνε στο νοσοκομείο.
Δύο γιατροί βλέπουν την αδελφή μου κι εμάς και παίρνουν το ιστορικό της. Κρίνουν ότι πρέπει να νοσηλευτεί. Μεταφερόμαστε στην πτέρυγα. Είναι ανήσυχη. Της κάνουν ηρεμιστική ένεση. Οι νοσηλευτές είναι καθησυχαστικοί, μας εξηγούν τα ωράρια και τους κανόνες επίσκεψης. Φεύγουμε. Προσπαθώ να καθησυχάσω μια μητέρα-ράκος και να της εξηγήσω ότι έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει για να μην ταλαιπωρείται άλλο το κοριτσάκι μας, αλλά είναι έτσι;

Σκηνή 3η: Η νοσηλεία
Όταν τα αντιψυχωσικά αρχίζουν να ενεργούν, η σκέψη της αδελφής μου αρχίζει να καθαρίζει. Σε ένα από τα επισκεπτήρια δεν μπόρεσα να τη δω. Είχε ανησυχία και την έδεσαν στο κρεβάτι - καθήλωση. Η γιατρός μου είπε να περιμένω. Η νοσηλεύτρια μου εξήγησε ότι είναι καλύτερα να φύγω γιατί θα μείνει πολλές ώρες δεμένη. Έφυγα κλαίγοντας. Όταν η σκέψη της αρχίζει να καθαρίζει μας κατηγορεί επειδή την κλείσαμε στο «τρελάδικο», ενώ εμείς είμαστε που έχουμε το πρόβλημα. Όταν η σκέψη της καθαρίζει ακόμα παραπάνω έρχεται η μεγάλη θλίψη και η ανησυχία: «Έχω κάτι; Τί έχω; Θα βγω από 'δω και πότε;» Έρχονται και τα παράπονα: «Δεν μου κάνουν τίποτα εδώ. Βλέπω σπάνια το γιατρό. Στο δωμάτιο δεν έχω ησυχία. Μία απείλησε να με κάψει. Δεν έχω ησυχία εδώ, όλοι έρχονται και μου λένε το πρόβλημά τους». Μετά από 20 μέρες φεύγουμε από το νοσοκομείο με μια αγωγή, μια γενική διάγνωση και ελάχιστες οδηγίες. Καμία ενημέρωση για τα δικαιώματα της ίδιας ή για δομές στήριξης δεν έγινε ούτε σε μας ούτε σ' εκείνην.

Σκηνή 4η : Η περίθαλψη μετά τη νοσηλεία
Η αδελφή μου μπορεί να παρακολουθείται και να γράφει τα φάρμακά της από τα εξωτερικά ιατρεία που διατηρεί στο κέντρο το εν λόγω δημόσιο νοσοκομείο. Μου λέει: «Έχει ουρά, με κρατάει ο γιατρός 5 με 10 λεπτά και απλώς μου γράφει τα φάρμακα». Δεν υπάρχει πρόβλεψη για ψυχολόγο, για κοινωνικό λειτουργό, για οικογενιακή συμβουλευτική. Πηγαίνει σ' έναν ιδιώτη ψυχίατρο ο οποίος της προτείνει τροποποίηση της αγωγής που παραλίγο να της προκαλέσει κρίση και να την οδηγήσει σε νέα νοσηλεία. Το προλάβαμε. Η αδελφή μου και η μητέρα μου πάσχουν από κατάπτωση και κατάθλιψη, εγώ αρχίζω να βλέπω ιδιωτικά ψυχολόγο για να μπορέσω να ανταπεξέλθω.
Ακολούθησαν κι άλλες εκούσιες και ακούσιες εισαγωγές κι άλλες μεταφορές με περιπολικά, κι άλλες καθηλώσεις, πιο συγκεκριμένες διαγνώσεις, διαφορετικά φάρμακα. Η κατάθλιψη είναι κυρίαρχο συναίσθημα στις υφέσεις των ψυχωσικών επεισοδίων, η αδελφή μου αρχίζει να βλέπει ιδιωτικά ψυχολόγο, αλλά δεν αισθάνεται να τη βοηθάει αρκετά. Σταδιακά εγκαταλείπει οριστικά το επάγγελμά της και βιώνει μια εσωτερική απομόνωση και ματαίωση. Κάποιοι έως τότε στενοί φίλοι εξαφανίζονται από τον ορίζοντα. Είμαστε για ένα διάστημα, η στενή οικογένεια, το μοναδικό καταφύγιό της.
Εκείνη την περίοδο της αφιερώνω αυτό το ποίημα, που έχει απλώς συναισθηματική κι όχι καλλιτεχνική αξία:
«Κι όταν δεν κουρνιάζεις στην ασφάλεια της αγκαλιάς της μητέρας σου
Τραβάς την άκρη της κλωστής των προβλημάτων σου
Και στήνεις γαϊτανάκι γύρω απ' το κορμάκι σου
Μέχρι που το τυλίγεις απ' τα πόδια ως την κορφή
Και δεν τ' αφήνεις πια, ούτε να σαλεύει, ούτε ν' ανασαίνει
Μπερδεμένη αραχνούλα παγιδεύεις στον ιστό σου τον εαυτό σου
Κι όταν έρχεσαι σε μένα και στα λέω όλα αυτά
Την αλήθεια αγναντεύεις σαν να είναι καρτ-ποστάλ τόπων που βαθιά ποθείς, μα δε διαβαίνεις.
Τις μικρές αναλαμπές σου, όλες τις μικροχαρές σου, τις μαζεύω όπου κι αν τις παρατάς
Αστεράκια τις κεντάω πάνω στο μουντό ουρανό σου
Θά ρθει ώρα που θα δεις αστροφεγγιά


Σκηνή 5η: Η ελπίδα
Κατά τύχη, η τελευταία ακούσια εισαγωγή γίνεται σ' ένα εξαιρετικό δημόσιο νοσοκομείο. Η αδελφή μου είναι μεν σε κρίση και με το που μπαίνουμε γίνεται καθήλωση, αλλά είμαι μαζί της στο δωμάτιο, μιλάμε, καπνίζει και της κρατάω το τσιγάρο. Μετά από λίγο ζητάει να πάει τουαλέτα και συνεννοείται με τον νοσηλευτή ότι θα είναι ήρεμη και δεν την ξαναδένουν, ποτέ ξανά στις 30 μέρες της νοσηλείας της. Την επομένη μέρα της εισαγωγής μια μεγάλη ομάδα αποτελούμενη από γιατρούς, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και νοσηλευτές βλέπουν εμένα και τη μητέρα μου και συζητούν μαζί μας το περιστατικό, ρωτούν, μαθαίνουν, ρωτάμε, εξηγούν. Στο νοσοκομείο λειτουργεί ομάδα συζήτησης και ψυχοθεραπείας και ομάδα δραστηριοτήτων. Η αδελφή μου νοσηλεύεται σε ένα δωμάτιο μόνη της και είναι ήρεμη. Καταλήγουν σε μια νέα αγωγή και βγαίνει για πρώτη φορά από νοσοκομείο εντελώς καθαρή από ψυχωσικά συμπτώματα. Παραμπέμπουν την αδελφή μου στο Κέντρο Ημέρας που λειτουργεί κοντά στην περιοχή μας και τη μητέρα μου στο Σύλλογο Οικογενειών ατόμων με προβλήματα Ψυχικής Υγείας. Ανασαίνουμε. Νιώσαμε για πρώτη φορά την έννοια και την κάλυψη ενός θεραπευτικού πλαισίου και μιας ουσιαστικής καθοδήγησης, μετά από εφτά χρόνια ταλαιπωρίας.

Τί θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά;
Η πρώτη ακούσια νοσηλεία θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε αποφευχθεί αν μια ομάδα αποτελούμενη από γιατρό, ψυχολόγο, νοσηλευτή και κοινωνικό λειτουργό είχε έρθει στο σπίτι, αν κάποιος είχε μείνει μαζί μας τις κρίσιμες μέρες και αφού της έδινε την κατάλληλη αγωγή την έπειθε να ακολουθήσει ένα θεραπευτικό πλαίσιο. Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, είναι δημόσιο πρόγραμμα που εφαρμόζεται σε μια περιοχή της Φινλανδίας.
Ακόμη κι αν δεν είχε αποφευχθεί η ακούσια νοσηλεία θα μπορούσε να είχε γίνει από το ΕΚΑΒ και όχι από την αστυνομία, ώστε να μην συνοδεύεται από αισθήματα στιγματισμού, η αδελφή μου είναι ασθενής όχι εγκληματίας.
Οι επόμενες μεταπτώσεις, κρίσεις και νοσηλείες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν η θεραπευτική ομάδα έβρισκε νωρίτερα τη σωστή αγωγή και είχαμε στηριχθεί από την αρχή από ένα ολοκληρωμένο θεραπευτικό πλαίσιο. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε 20 ή 30 μέρες νοσηλείας ή μέσα από ημίωρα εβδομαδιαία ή μηνιαία ραντεβού με τον ψυχίατρο στη συνέχεια. Ο ασθενής που εισάγεται ακουσίως σε μια ψυχιατρική κλινική εξέρχεται θρυμματισμένος, τραυματισμένος και τρομαγμένος. Οι συγγενείς του βιώνουν αντίστοιχα συναισθήματα. Χρειάζεται από την αρχή να τεθεί σε λειτουργία ένα συντονισμένο, πλήρες και εξατομικευμένο θεραπευτικό πλαίσιο ώστε να μην οδηγηθεί ο πάσχων και οι οικείοι του στην απομόνωση, στην υποτροπή και στην εξουθένωση.

Το παρόν και το μέλλον
Η αδελφή μου αυτή τη στιγμή παρακολουθεί δύο Κέντρα Ημέρας, στα οποία βλέπει δωρεάν ψυχίατρο, ψυχολόγο και συμμετέχει σε δραστηριότητες και κοινωνικές εκδηλώσεις. Στο ένα κέντρο έχει δικαίωμα να πηγαίνει για ένα χρόνο, μετά δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Έχει εγκαταλείψει το επάγγελμά της. Το Σεπτέμβριο του 2012 υπέβαλε αίτημα στο ταμείο της για σύνταξη αναπηρίας. Πέρασε από Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας, δύο φορές μετά από ένσταση για έλλειψη στοιχείων στη γνωμάτευση, και θα αρχίσει να λαμβάνει τη σύνταξή της στο τέλος του μήνα, δύο χρόνια μετά την εκκίνηση της διαδικασίας και για τα τρία επόμενα χρόνια, μετά θα πρέπει να ξαναπεράσει από ΚΕΠΑ. Θα ήθελε να δουλέψει με μειωμένο ωράριο ή σε Κοινωνικό Συνεταιρισμό Περιορισμένης Ευθύνης, αλλά οι θέσεις είναι ελάχιστες. Αφήσαμε τα στοιχεία μας στο τμήμα ΑμΕΑ του ΟΑΕΔ και μας πήραν τηλέφωνο! Αλλά δεν είχαν να της προτείνουν τίποτα.
Η μητέρα μου είναι πλέον μέλος του ΣΟΨΥ κι εγώ έγινα πρόσφατα μέλος της Κίνησης Αδελφών ατόμων με προβλήματα Ψυχικής Υγείας και όλες μαζί συμμετέχουμε εδώ κι ένα χρόνο και στην Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία. Η κάθε μία από μας αποφασίσαμε ότι, αν και πλέον εμείς ατομικά και ως οικογένεια έχουμε προσωρινά ισορροπήσει, θέλουμε να παλέψουμε μέσα από συλλογικούς φορείς για τη βελτίωση της κατάστασης της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα, ώστε όπως μπορεί και οφείλει, να είναι ολιστική, να πλαισιώνεται από σωστά οργανωμένες προσβάσιμες σε όλους δημόσιες δομές και να καθορίζεται με την ενεργό συμμετοχή των ασθενών, των οικογενειών και των φροντιστών τους. Είμαστε αντίθετες στις κακές πρακτικές των δημόσιων ψυχιατρικών νοσοκομείων, αλλά είμαστε και κάθετα αντίθετες με το βίαιο κλείσιμο αυτών, χωρίς να έχουν δημιουργηθεί πρώτα οι απαραίτητες κοινοτικές και τομεοποιημένες δημόσιες υπηρεσίες ψυχικής υγείας.

1. Η αδελφή του μέλους της ΚΙΝΑΨΥ που μίλησε έχει λάβει διαγνώσεις Διπολικής καιΣχιζοσυναισθηματικής Διαταραχής.
2. Το μέλος της ΚΙΝΑΨΥ κα Δ. Δημαρά, που είχε αρχικά προγραμματιστεί να μιλήσει και είχε ανακοινωθεί το όνομά της στο πρόγραμμα του Συνεδρίου δεν μπορούσε να παραστεί για σοβαρούς οικογενειακούς λόγους. Η αλλαγή ομιλητή έγινε τελευταία στιγμή και δεδομένου ότι αυτό το μέλος της ΚΙΝΑΨΥ δεν έχει ξαναμιλήσει δημόσια είναι κατανοητή και απόλυτα σεβαστή η επιθυμία πρωτίστως της πάσχουσας και δευτερευόντως της αδελφής της να μην δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία τους σε μια κοινωνία που δεν έχει αποδείξει ότι έχει καταπολεμήσει ικανοποιητικά το Στίγμα ενάντια στην ψυχική νόσο.


Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΕΝΟΣ ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΟΥΝΤΟΣ


ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΕΝΟΣ ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΟΥΝΤΟΣ

- ακούσια νοσηλεία( καταναγκαστικός εγκλεισμός σε ψυχιατρική κλινική αόριστης διάρκειας)
- καταστολή (επιβράδυνση των αντανακλαστικών) με βαριά φαρμακευτική αγωγή
- καταστολή με μηχανική καθήλωση (δέσιμο)
- καταστολή με ηλεκτροσόκ
- η επικινδυνότητα
- το ακαταλόγιστο
- ότι δεν είναι απαραίτητη η συναίνεσή του στην φαρμακολογία και τις δοσολογίες
γιατροί που συνταγογραφούν με βάση την προμήθεια και όχι το σύμπτωμα
- πειραματική μεταχείριση εκ μέρους των φαρμακοβιομηχανιών
- η υποχρεωτική στείρωση
- η εφαρμογή του προγράμματος ΕΥΑ* που αφορά την κατ΄οίκον υποχρεωτική ψυχιατρική  παρέμβαση και καταστολή
- επιστροφή στην λοβοτομή
- μία ακόμη εποχή με κρεματόρια και Καιάδες για τον ‘περιττό’ πληθυσμό
- Κομματικές σημαίες σε εκδηλώσεις για τα δικαιώματα του

Υ.Γ. κάποτε καθήλωναν με ψυχιατρικές μεθόδους τους ‘πολιτικούς αντιρρησίες’.
Τώρα θα καθηλώνουν και τον ‘ενδοοικογενειακό αντιρρησία’. Τον ‘αδύναμο κρίκο’ της οικογένειας.

Επειδή το πρόγραμμα ΕΥΑ* θα απορροφήσει επαγγελματίες από ιατρικές και παραϊατρικές ειδικότητες,φοβόμαστε ότι θα μείνουμε μόνοι και αβοήθητοι απέναντι σ' ένα σύστημα που μας έχει κάνει στόχο προς εξουδετέρωση.
Βοηθήστε μας να μην μας μετατρέψουν σε ζωντανούς νεκρούς!


ΟΜΑΔΑ ΑΥΤΟΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗΣ ΚΕΝΤΡΟΥ ΗΜΕΡΑΣ ΚΨΥ ΑΓ.ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ


*Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή